Созерцание

Свето Евангелие според Лука

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24

1

1 Бидејќи мнозина почнаа да пишуваат за настаните, што се случија меѓу нас,
2 како што ни ги предадоа оние, кои уште од почетокот беа очевидци и служители на словото,
3 намислив и јас, откако испитав се од почетокот, да ти опишам точно по ред, честити Теофиле,
4 за да ја разбереш основата на учењето, на кое си се учел.
5 Во деновите на Ирода, царот Јудејски, живееше еден свештеник по име Захарија, од редот Авијанов; а жена му беше од ќерките Аронови и се викаше Елисавета.
6 И обајцата беа праведни пред Бога, постапувајќи според своите заповеди и повелби Господови без погрешка.
7 Тие немаа деца, оти Елисавета беше неплодна; а обајцата веќе беа стари.
8 Еднаш, кога тој служеше пред Бога по својот ред,
9 според обичајот на свештениците, нему му се падна жреб да влезе во храмот Господов и да покади.
10 А целиот народ се молеше однадвор, за време на кадењето.
11 Тогаш му се јави ангел Господов, стоејќи од десната страна на кадилниот жртвеник.
12 Захарија се уплаши кога го виде, и страв го опфати.
13 Но ангелот му рече: “Не бој се, Захарија, зашто се услиша твојата молба и женати Елисавета ќе роди син, и ќе му ставиш име Јован.
14 И е бидеш радосен и весел, и мнозина ќе се зарадуваат поради неговото раѓање.
15 Зашто тој ќе биде голем пред Господа и нема да пие вино ни сикер, а ќе се исполни со Дух Свети уште од утробата на мајка си;
16 и мнозина Израелеви синови ќе ги врати кон нивниот Господ Бог;
17 и тој ќе врви пред Него во духот и силата на Илија, за да ги обрати срцата на татковците кон децата, и непокорните - кон разумот на праведните, па да Му приготви на Господа народ совршен.”
18 И му рече Захарија на ангелот: “По што ќе го разберам тоа? Јас сум стар, а жена ми е доста воздрасна.”
19 Ангелот му одговори и рече: “Јас сум Гавриил кој стои пред Бога; пратен сум да зборувам со тебе и да те известам за оваа радост;
20 и ете, ти ќе онемиш и не ќе можеш да говориш до оној ден, кога ќе се исполни тоа, оти не поверува на моите зборови, што ќе се исполнат во свое време.”
21 Народот го чекаше Захарија и се чудеше што се забави во храмот.
22 А кога излезе, не можеше да зборува со нив; и разбраа дека имал видение во храмот; тој им објаснуваше со знаци, но остануваше нем.
23 И штом изминаа деновите на неговата служба, тој се врати дома.
24 По тие дни зачна неговата жена Елисавета и траеше пет месеци, велејќи;
25 “Така ми направи Господ во деновите, во кои ме погледа, за да го острани укорот од мене меѓу лучето.”
26 А во шестиот месец беше испратен од Бога ангелот Гавриил во галилејскиот град, по име Назарет,
27 при една девојка, свршена за маж по име Јозиф, од домот Давидов; а името на девојката и беше Марија.
28 И кога влезе ангелотпри неа, рече: “Радувај се благодатна! Господ е со тебе! Благословена си ти меѓу жените!”
29 А таа, штом го виде, се уплаши од зборовите негови и помисли: “Каков е овој поздрав?”
30 И и рече ангелот: “Не бој се, Марија, зашто си нашла милост пред Бога;
31 И ете, ти ќе зачнеш во утробата и ќе Син, и ќе го наречеш со името Исус.
32 Он ќе биде голем и ќе се нарече Син на Севишниот; и ќе Му го даде Господ Бог престолот на Неговиот татко Давида;
33 и ќе царува над домот Јаковов секогаш, и царството Негово нема да има крај.”
34 А Марија му рече на ангелот: “Како ќе биде тоа, кога јас не знам за маж?”
35 Ангелот и одговори и рече: “Светиот Дух ќе слегне на тебе и силата на Севишниот ќе те осени; па затоа роденото ќе биде свето и ќе се нарече Син Божји.
36 Ете и Елисавета, твојата роднина, за која велат дека е неплодна, и таа зачна син во староста своја; нејзе и е веќе ќести месец;
37 зашто нема да остане во Бога ниеден збор без сила.”
38 Марија, пак, рече: “Еве ја слугинката Господова; нека ми биде според зборовите твои!” И ангелот си отиде од неа.
39 А Марија, како стана во тие дни, отоде набргу во ридскиот крај, во градот Јудин;
40 Па влезе во домот на Захарија и ја поздрави Елисавета.
41 Штом го чу Елисавета поздравот на Марија, заигра младенецот во утробата нејзина; и Елисавета се исполни со Дух Свети,
42 па извика гласно и рече: “Благословена си ти меѓу жените, и благословен е плодот, на твојата утроба!
43 И откаде со мене ова, при мене да дојде мајката на мојот Господ?
44 Зашто, ете, кога пристигна гласот од твојот поздрав до ушите мои, радосно заигра младенецот во утробата моја.
45 И блажена е таа, која поверува, зашто ќе се исполни она, што и рекол Господ.”
46 И рече Марија: “Мојата душа Го велича Господа,
47 и мојот дух се зарадува во Бога, Спасителот мој,
48 оти ја погледна смиреноста на слугинката Своја, и ете, отсега ќе ме ублажуваат сите родови;
49 зашто Силниот ми направи големи дела, и свето е Неговото име;
50 и милоста Негова е од колено на колено за оние, што се бојат од Него.
51 Он покажа сила со раката Своја; ги распрсна оние, што се гордеат со мислите во срцата свои;
52 ги симна силните од престоли и ги воздигна смирените;
53 гладните ги исполни со добра, а богатите ги отпушти празни;
54 го прифати Израилот, Својот слуга, сеќавајќи се на милоста,
55 како што им зборуваше на татковците наши, на Аврама, и на семејството негово довека.”
56 И остана Марија со неа околу три месеци, па се врати дома.
57 А на Елисавета и дојде времето да роди, и таа роди син.
58 И чуја оние, што живееја околу, и роднините нејзини, дека ја увеличил Господ Својата милост над неа, и се радуваа со неа.
59 На осмиот ден дојдоа да го обрежат младенецот, и сакаа да му го дадат името на татко му Захарија.
60 Но мајка му одговори и рече: “Не, туку да се нарече Јован!
61 & рекоа нејзе: “Никој нема во твојот род, кој се вика со такво име.”
62 И го прашаа со знаци татка му, како би сакал да го наречат.
63 Тој побара штичка и ги напиша зборовите: “Јован му е името.” И сите се зачудија.
64 И веднаш му се одврџзаа устата и јазикот негов, и зборуваше, благослувувајќи Го Бога.
65 И се уплашија сите што живееја околи; и прикажуваа за сето тоа по целиот крај Јудејски.
66 Сите што чуја, го зедоа тоа при срце и велеа: “Што ли ќе стане од тоа дете?” И раката Господова беше со него.
67 А Захарија, татко му, се исполни со Дух Свети и пророкуваше, говорејќи:
68 “Благословен е Господ, Бог Израилев, оти го посети и избави народот Свој;
69 и подигна рог за нашето спасение, во домот на Давида, Својот слуга;
70 како што говореше преку устата на своите свети пророци од векот,
71 дека ќе не избави од непријателите наши и од рацете не сите што не мразат;
72 за да ја пројави Својата милост над татковците наши и се сети на светиот завет Свој,
73 на клетвата, со која му се заколна на Аврама, нашиот татко;
74 оти ќе даде, штом не избави од непријателите наши,
75 без страв да Му служиме, во светос и правда пред Него, преку целиот наш живот.
76 А ти, младенче, ќе се наречеш пророк на Севишниот, оти ќе одиш пред лицето на Господа за да му ги приготвиш патиштата негови;
77 и да го вразумуваш народот Негов за спасение, преку проштавање на гревовите нивни,
78 заради големата милост на нашиот Бог, со која не посети Исток од цисините,
79 за да ги просвети оние, што седат во темнина и сенка смртна, и да ги опати нозете наши по патот на мирот.”
80 ,А детето растеше и крепнеше со духот, и остана во пустиња до денот, кога се јави на Израилците.

2

1 Во тие дни излезе заповед од ќесарот Август за попис на сите жители.
2 Тоа беше прв попис за управувањето на Квириниј во Сирија.
3 И отидоа сите да се запишат, секој во својот град.
4 Отиде и Јосиф од Галилеја, од градот Назарет, во Јудеја, во градот Дависов, наречен Витлеем, бидејќи беше од домот и племето Давидово,
5 За да се запише со Марија, свршена за него жена, која не беше празна.
6 А кога беа таму, нејзе и дојде време да роди.
7 Го роди својот Син првенец, Го пови и Го положи во јасли, оти за нив немаше место во гостилница.
8 Имаше пастири во тој крај, кои ноќеваа таму и го чуваа своето стадо.
9 И одеднаш се јави ангел Господов меќу нив и славата Господова ги осветли; и се уплашија многу.
10 А ангелот им рече: “Не бојте се! Еве, ви соопштувам голема радост, која ќе биде за сите луѓе;
11 зашто денеска ви се роди во градот Давидов Спасител, Кој е Христос Господ;
12 и еве ви знак: ќе најдете повиен Младенец, како лежи во јасли.”
13 И одеднаш со ангелот се јави многубројно небесно воинство, кое Го славеше Бога, велејќи:
14 Слава на Бога на висините, а на земјата мир и меѓу луѓето добра волја!”
15 Кога си отидоа ангелите од низ на небо, пастирите си рекоа помеѓу себе: “Да отодеме во Витлеем и да видиме што станало таму, за кое ви соопшти Господ.”
16 И дојдоа брзо и ги најдоа Марија и Јосифа, и Младенецот како лежи во јасли.
17 А штом видоа, кажаа се што им беше речено за Тоа Дете.
18 И сите, што чуја, се восхитуваа на сето она што им расправаа пастирите.
19 А Марија ги пазеше сите тие зборови, слагајќи ги во срцето свое.
20 И се вратија пастирите, славејќи Го и фалејќи Бога за се она што чуја и видоа, како што им беше речено.
21 А кога се навршија осум дена, за да биде обрезан Младенецот, Му кладоа име Исус, известено од ангелот уште пред да биде зачнат од утробата.
22 И кога се нвршија деновите на нејзиното очистување, според законот на Мојсеја, Го донесоа во Ерусалим да Го престават пред Господа,
23 како што е напишано во Законот Господов, дека секое машко дете, кое прво ќе ја отвори утробата да се посвети на Господа;
24 и да се принесе жртва, како што е речено во Законот Господов, две грлици или две гулапчиња.
25 А во Ерусалим живееше тогаш еден човек по име Симеон; и тој човек беше праведен и благочестив; и ја очекуваше утехата Израилева; и Светиот Дух беше во него.
26 Нему Светиот Дух му беше прорекол оти нема да види смрт, дури не Го види Христа Господов.
27 И дојде по вдахновение во храмот. Па, кога родителите Го донесоа Младенецот Исуса за да го извршат над него обичајот, според Законот,
28 тој го зеде во свои раце, Му благодари на Бога и рече:
29 “Сега го отпушташ својот слуга со мир, Владико, според зборовите Твои;
30 зашто очите мои го видоа спасението Твое,
31 што си го приготвил пред лицето на сите народи:
32 светлина за просвета на незнабожците и слава на Твојот народ, Израилот.”
33 А Јосив и мајка Му се чудеа на она што се зборуваше за Него.
34 Па ги благослови Синеон и и рече на Марија, мајката Негова: “Еве, Овој лежи за паѓање и подигање на мнозина во Израилот, и е знак против Кого ќе се говори.
35 А на тебе самата меч ќе ти ја пробие душата, за се откријат мислите на многу срца.”
36 Таму беше и пророчицата Ана, ќерката Фануилова, од Асировото колено; и беш многу остарела, а со мажот проживеала само седум години, по моминството свое.
37 Таа беше влодица на околу осумдесет и четири години и не се острануваше од храмот, служејќи Му на Бога со пост и молитва, дење и ноќе.
38 Во тој час пристапи и таа, и почна да го слави Господа и да им прикажуваше за Него на сите, што чекаа спасение во Ерусалим.
39 И кога извршија се по Законот Господов, се вратија во Галилеја, во градот свој Назарет.
40 А Младенецот растеше и крепеше со духот, исполнувајќи се со премудрост; и благодатта Божја беше врз Него.
41 И секоја година родителите Негови одеа во Ерусалим на празникот Пасха.
42 А кога Он беше на дванаесет години, тие отидоа по обичајот во Ерусалим;
43 но при враќањето, кога се навршија празничните денови, Младеницот Исус остана во Ерусалим, а Јосив и мајка му не го забележаа тоа.
44 Мислејќи дека е Он со друштво, изминаа еден ден пат и Го бараа меѓу роднините и познатите.
45 Па, како не Го најдоа, се вратија во Ерусалим да Го бараат.
46 По три дни Го најдоа во храмот како седи меѓу учители, ги слуша и ги прашува;
47 сите што Го слушаа, се восхитуваа на Неговиот разум и на Неговите одговори.
48 Кога го видоа, се зачудија; и мајка му му рече: “Синко, што ни направи така? Ете, татко ти и јас се измачивме, барајќи Те.”
49 А он рече: “Што сте Ме барале? Зар не знаете дека Јас треба да бидам во она, кое што е на Мојот Отец?”
50 Но тие не ги разбираа зборовите што им ги кажа Он.
51 И слезе со нив, па дојде во Назарет; и им беше послушен. А мајката Му ги пазеше сите зборови во срцето свое.
52 Исус, пак, напредуваше во премудроста и воздраста, и во благодатта пред Бога кај луѓето.

3

1 Во петанесеттата година од власеењето на ќесарот Тибериј, кога Понтиј Пилат беше управител на Јудеја, а Ирод - четворовласник над Галилеја, и Филип брат му, четворовласник во Итуреја и Трахонитската област, и Лисаниј - четворовласник во Авилинија,
2 при првосвештениците Ана и Кајафа, му рече Бог на Јована, синот Захариев, во пустињата.
3 И тој го обиколи целиот крај околу Јордан, проповедајќи покајно крштевање на гревовите,
4 Како што е напишано во Книгата, според зборовите на пророкот Исаија, кој вели: "Гласот на оној, кој вика од пистињата: пригответе го патот на Господа и рамни правете ги патеките Негови;
5 секоја долина нека се исполни и секоја планина и секој рид нека се снизат; кривините нека се исправат и нарамнините патишта нека се израмнат,
6 и секое тело ќе го виде спасението Божјо!"
7 А на луѓето, што доаѓаа при него да ги крсти, им велеше: "Породи змиини, кој ве научи да бегате од гневот што иде?
8 Но родете плодови достојни за покајание и не почнувајте да зборувате во себе: ‘Го имаме таткото Авраама!’ Зашто ви велам, дека Бог може и од овие камења да издигне чеда на Авраама.
9 Оти веќе и секирата стои кај коренот на дрвјата; и секое дрво, што не дава плод, се сече и фрла во оган.”
10 И го прашаа луѓето, велејќи: “Тогаш што треба да правиме?”
11 А тој им одговори и рече: “Кој има две облеки, нека му даде на оној што нема; а кој има храна, нека го прави истото.”
12 Дојдоа и митници да се крстат од него и му рекоа: “Учителе, што да правиме?
13 А тој ин рече: “Не барајте повеќе, отколку што е определено.”
14 Го прашаа и некои војници, говорејќи: “А што да правиме ние?” И им рече: “Никого не присилувајте, никого не клеветете, и бидете задоволни со вашите плати.”
15 А на луѓето што чекаа и си помислуваа во срцата свои за Јована да не е тој Христос,
16 Јован им одговараше на сите велејќи: “Јас ве крштавам со вода; но иде посилен од мене, Кому не сум достоен да Му одврзам ни ремчињата на обувките негови: Он ќе ве крсти со Дух Свети и со оган.
17 Нему Му е лопатата во раката Негова и Он ќе го очисти гумното Свое, и ќе го собере житото во житницата Своја, а плевата ќе ја изгори со неизгаслив оган.”
18 И со многу друго му проповедаше на народот утешувајќи го.
19 А Ирод четворовласникот, укорен од него заради Иродијада, жената на брата му, и заради сите лоши работи што ги беше направил,
20 покрај сето тоа, уште и го затвори Јована во темница.
21 А кога се крсти сиот народ, и кога Исус, по крштавањето се помоли на Бога се отвори небото,
22 и Светиот Дух слезе на Него во телесен вид како гулаб, и се чу глас од небото, кој велеше: “Ти си Мојот возљубен Син, во Тебе е Мојата волја.”
23 Кога почна Исус да проповеда имаше околу триесет години и беше, како што мислеа, син Јосифов, Илиев,
24 Мататов, Левиин, Малхиев, Јанаев, Јосифов,
25 Мататиев, Амосов, Наумов, Еслимов, Нагеев,
26 Маатов, Мататиев, Семеиев, Јосифов, Јудин,
27 Јоананов, Рисаев, Зоровавелов, Салатиилев, Нириев,
28 Мелхиев, Адиев, Косамов, Елмодамов, Иров,
29 Јосиев, Елиезеров, Јоримов, Мататов, Левиин,
30 Симеонов, Јудин, Јосифов, Јоананов, Елијакимов,
31 Мелеаев, Маинанов, Мататаев, Натанов, Давидов,
32 Јесеев, Овидов, Воозов, Салмонов, Наасонов,
33 Аминадавов, Арамов, Есромов, Фаресов, Јудин,
34 Јаковов, Исаков, Авраамов, Тарин, Нахоров,
35 Серухов, Рагавов, Фалеков, Еверов, Салин,
36 Каинанов, Арфаксадов, Симов, Ноев, Ламехов,
37 Матусалов, Енохов, Јаредов, Малеилов, Каинанов,
38 Еносов, Ситов, Адамов, Божји.

4

1 Исполнет со Дух Свети, Исус се врати од Јордан, и беше одведен од Духот во пустиња.
2 Четириесет дена Го искушуваше ѓаволот, и ништо не јаде во тие дни; а кога изминаа тие, најпосле огладне.
3 И Му рече ѓаволот: “Ако си Син Божји, кажи му на овој камен да стане леб.”
4 А Исус му одговори и рече: “Напишано е дека не само со леб ќе живее човекот, туку со секој збор Божји.”
5 И кога Го одведе на една висока планина, ѓаволот му ги покажа наеднаш сите царства во светот.
6 И Му рече ѓаволот: “Тебе ќе Ти ја дадам сета оваа власт, и нивната слава, зашто мене ми е предадена, и ја давам кому што сакам.
7 Ако ми се поклониш, сетоа тоа ќе биде Твое.”
8 Но Исус му одговори и рече: “Бегај од Мене, сатано, оти е напишано: ‘На Господа, твојот Бог, клањај Му се и само Нему служи Му!’”
9 И Го одведе во Ерусалим, и Го постави на храмовиот покрив, па Му рече: “Ако си Син Божји, фрли се одовде долу!
10 Зашто е напишано: ‘На ангелите Свои ќе им заповеда за Тебе, да Те запазат;
11 и на раце ќе Те земат, да не би некако да ја сопнеш ногата Своја на камен’.”
12 И Исус му одговори и рече: “Кажано е: ‘Не искушувај Го Господа, својот Бог!’”
13 Па како заврши ѓаволот со сите свои искушенија, отиде од Него за некое време.
14 И се врати Исус во Галилеја во силата на Духот; и се разнесе глас за Него по целиот тој крај.
15 А Он поучуваше по синагогите нивни, прославуван од сите.
16 И дојде во Назарет, каде што беше одраснал, и по обичајот Свој влезе еден саботен ден во синагогата, па застана да чита.
17 Му ја подадоа книгата на пророкот Исаија; и Он, штом ја отвори, го најде местото каде што беше напишано:
18 “Духот Господов е врз Мене; затоа Ме помаза да им соопштам радосна вест на бедните. Ме прати да ги исцелам сокрушените по срце, да им проповедам на заробените ослободување и на слепите прогледување, да ги пуштам на слобода напатените;
19 да ја проповедам благопријатната година Господова!”
20 И кога ја затвори книгата и му ја даде на слугата, седна; а очите на сите во синагогата беа вперени во Него.
21 И почна да им говори: “Денес се исполни ова Писмо, што го чувте.”
22 И сите Му посведочија, и се восхитуваа на Неговите благодатни зборови, што излегуваа од устата Негова, и велеа: “Не е ли Овој синот на Јосифа?”
23 А Он им рече: “Секој од вас сигурно ќе Ми приговори: ‘Лекаре, излекувај се Сам! Направи го и овде, во Твојот роден крај, она, што чувме дека се случило во Капернаум.’”
24 Па им рече: “Вистина ви велам: ниеден пророк не е мил во земјата своја.
25 Навистина ви кажувам: имаше вдовици во Израилот, во деновите на Илија, кога се затвори небото три години и шест месеци и настана голем глад во целата земја;
26 и при ниедна од нив не беше пратен Илија, но само кај вдовицата во Сарепта Сидонска;
27 и мнозина беа лепрозни во Израилот, при пророкот Елисеј, и ниеден од нив не се очисти, освен Сириецот Нееман.”
28 А кога го чуја тоа, сите во синагогата се исполнија со гнев;
29 па како станаа, Го истераа надвор од градот и Го одведоа на врвот од еден рид, каде што беше соѕидан нивниот град, за да Го турнат одозгора.
30 Но Он си помина меѓу нив и си отиде.
31 И слезе во Капернаум, во градот Галилејски, и ги поучуваше во саботните денови.
32 И се чудеа на Неговата наука, зашто словото Му беше со власт.
33 Во синагогата се наоѓаше еден човек, во кого имаше нечист бесовски дух, и тој извика гласно:
34 “О, што имаш со нас, Ти, Исусе Назарејче? Си дошол ли да не погубиш? Те знам кој си, Ти си Светец Божји.”
35 А Исус му забрани говорејќи: “Молкни и излези од него!” Па откако го кутна насреде, бесот излезе од него и ништо лошо не му направи.
36 И сите се уплашија, и расудуваа, говорејќи помеѓу себе: “Какви се овие зборови, со власт и сила им заповеда на нечистите духови и тие излегуваат?”
37 Па се разнесе глас за Него по сите околни места.
38 Штом излезе од синагогата, влезе во куќата Симонова; а бабата на Симона имаше силна треска, и Го помолија за неа.
39 И како застана над неа, Он ја отстрани треската, и таа ја остави; и жената веднаш стана и им служеше.
40 И на зајдисонце, сите, што имаа болни од разни болести, ги доведуваа при Него; а Он, возлагајќи раце над секого од нив, ги исцелуваше.
41 Од мнозина излегуваа бесови со викање, и велеа: “Ти си Христос, Син Божји!” А Он забрануваше и не им позволуваше да кажуваат, оти знаат дека е Он Христос.
42 Кога се раздени, Он излезе и отиде на осамено место, а луѓето Го бараа па, кога дојдоа при Него, Го задржуваа да не си оди од нив.
43 А он им рече: "И на другите градови треба да им соопштам радосна вест за царството Божјо, оти за тоа сум пратен."
44 И проповедаше по синагогите галилејски.

5

1 Еднаш, кога народот се притискаше кон Него за да го чуе словото Божјо, Он стоеше појрај Генисаретското Езеро.
2 Тогаш виде два кораба, што стоеја покрај езерото; а рибарите, излегле од нив, си ги плетеа мрежите.
3 Кога влезе во еден од корабите, кој беше на Симона, го замоли да се оддалечи малку од брегот, па седна и го поучуваше народот од коработ.
4 А штом престана да говори, му рече на Симона: "Заплови во подлабоко и фрлете ги мрежите свои за лов!"
5 Но Симон Му одговори и рече: "Наставниче, цела ноќ се трудевме и ништо не уловивме; но по Твоја волја ќе ја фрлам мрежата.
6 И штом го направија тоа, тие уловија голема количина на риба, та дури и мрежата им се скина.
7 Им дадоа знак на другарите, што беа во другиот кораб, да дојдат и ги исполнија и двата така, што за малку ќе потонеа.
8 А кога го виде тоа, Симон Петар падна пред нозете Исусови И Му рече: "Оди си од мене, Господи, оти сум човек грешен!"
9 Зашто беше влегол страв во него, и сите што беа во него, од тој лов на риби, што го уловија;
10 а исто така и во Јакова и во Јована, синовите Завеедеви, кои му без другари на Симона. И му рече Исус на Симона: "Не бој се! Отсега ќе ловиш луѓе!"
11 Кога ги извлекоа двата кораба на суво, оставија се и тргнаа по Него.
12 А кога бише Исус во еден град, дојде некој човек сиот лепрозен, и штом го виде Исуса, падна ничкум и молејќи му се, рече: "Господи, ако сакаш можеш да ме очистиш."
13 Исус протегна рака, се допре до него и рече: "Сакам, очисти се!" И веднаш лепрата падна од него.
14 И му заповеда никому да не кажува; и му рече: "Оди и покажи му се на свештеникот, и принеси дар за очистувањето твое, како што заповедал Мојсеј, ним за сведоштво!"
15 Но уште повеќе се разнесуваше глас за Него и многу народ доаѓаше да Го слуша и да ги лекува болните нивни.
16 А Он се повлекуваше на осамени места и се молеше.
17 Еден ден, додека Он поучуваше, седеа таму фарисеи и законоучители, кои беше дошле од сите села на Галилеја и Јудеја, и од Ерусалим; а Он имаше сила Господова да лекува.
18 И, ете, некои донесоа на постела еден човек, што беше фатен, и сакаа да го внесат и положат пред Него;
19 па, како не најдоа место од каде да го внесат поради народот, се качија на куќата и преку покривот го спуштија со се постелата насреде Исуса.
20 А Он, штом ја виде верата нивна, рече: "Човеку, ти се простуваат гревовите!"
21 Книжниците, пак, и фарисеите почнаа да размислуваат и да велат: "Кој е Овој што хули на Бога? Кој може да ги простува гревовите, освен едниот Бог?"
22 А Исус, кога ги разбра нивните помисли, им одговори и рече: "Што размислувате во срцата свои?
23 Што е полесно да се каже: ‘Ти се простуваат гревовите,’ или да кажам: ‘ Стани и оди’?
24 Но за да знаете дека Синот Човечки има власт на земјата да ги простува гревовите” - па му рече на фатениот: “Тебе ти велам: стани, земи си ја постелата и оди си дома!”
25 И тој веднаш стана пред нив и си го зеде она, на кое лежеше, па си отиде дома, славејќи Го Бога.
26 ужас ги опфати сите и Го славеа Бога; па, кога се исполнија со страв, говореа: “Чудни работи видовме денес!”
27 А кога излезе Исус и виде еден митник, по име Левиј, кој седеше на митницата, и му рече: “Врви по Мене!”
28 Тој остави се, стана и тргна по Него.
29 И во својот дом Левиј Му приготви голема гозба; а таму имаше многи митници и други, што седеа на трпеза со нив.
30 Книжниците, пак, и фарисеите негодуваа против Него и им говореа на учениците Негови: “Зошто со митници и грешници јадете и пиете?”
31 Исус им одговори и рече: “Здравите немаат потреба од лекар, но болните;
32 не сум дошол да ги повикам праведните на покајание, туку грешните.”
33 А тие му рекоа: “Зошто учениците Јованови постат често и се молат, како и фарисеите, а Твоите јадат и пијат?”
34 Он им рече: ”Зар можете да ги натерата сватовите да постат, додека е со нив младоженецот?
35 Но ќе дојдат дни, кога ќе се оддели од нив младоженецот и тогаш, во тие дни, ќе постат.”
36 Им ја кажа оваа порабола: “Никој не пришива на стара облека крпа од нова облека; оти и новата ќе се отпара, а на старата не и прилега нова крпа.
37 И никој не налива ново вино во стари мевови; зашто новото вино ќе ги расцепи мевовите, и тоа ќе истече, а и мевовите ќе се упропастат;
38 но ново вино треба да се става во нови мевови; па така ќе се запази и едното и другото.
39 И никој, откако пил старо вино, нема да побара ново; оти вели: ‘Старото е подобро.’”

6

1 Вo првата сабота, по вториот ден на Пасха, намисли да мине преку невјата и учениците Негови кинеа класје и, триејќи ги со раце, јадеа.
2 А некои од фарисеите им рекоа: “Зошто го правите тоа, што не бива да се прави во сабота?”
3 Исус им одговори и рече: “Зар не сте читале што направи Давид, кога огладне сам тој и оние што беа со него?
4 Кога влезе во домот Божји, ги зеде лебовите од жртвеникот, што не требаше да ги јаде некој освен свештениците, па јадеше, и им даде на оние, што беа со него!”
5 И им рече: “Синот Човечки е господар и на саботата.”
6 Потоа, пак, и гругата сабота влезе со синагогата и почуваше; а таму имаше еден човек, кому десната рака му беше исушена.
7 Книжниците и фарисеите гладаа на Него, дали ќе го излекува во сабота, за да Го обвинат.
8 Но Он, знаејќи ги нивните помисли, му рече на човекот со исушената рака: “Дигни се и застани насреде!” И тој се дигна и застана,
9 Тогаш му рече Исус: “Ќе ве запрашам: што е позволено да прави човек во сабота - добро или зло?Да спаси ли една душа или да ја погуби?” А тие молчеа.
10 Па, откако ги изгледа сите, му рече на човекот: “Протегни ја раката своја!” Тој направи така; и раката му стана здрава како другата.
11 А овие се разгневија многу и се советуваа помеѓу себе, што да Му направат на Исуса.
12 Тие денови се искачи на една гора, за да се помоли, и ја помина целата ноќ во молитва кон Бога.
13 А кога настана ден, ги повика учениците Свои и од нив избра дванаесет, кои ги нарече и апостоли:
14 Симона, кому што му даде и име Петар, и брат му Андреја, Јакова и Јована, Филипа и Вартоломеја,
15 Матеја, Тома, Јакова Алфеев и Симона, наречен Зилот,
16 Јуда Јаковов и Јуда Искариот, кои Го и предаде.
17 Па како слезе заедно со нив, Он се задржа на едно рамно место; беа таму и мнозина Негови ученици и многу луѓе Јудеја и Ерусалим, и од приморјето Тирско и Сидонско,
18 кои биле дошле за Го чујат и да се исцелат од болестите свои, како и онои што страдаа од нечисти духови; и се излекуваа.
19 И сиот народ сакаше да се допре до Него, зашто од Него излегуваше сила и ги лекуваше сите.
20 А Он, како ги подигна очите кон учениците Свои, им говореше: “Блажени сте вие, сиромашните, зашто е ваше царството Божјо!
21 Блажени сте вие, што сегагладувате, оти ќе се наситите! Блажени сте вие, кои сега плачете, оти ќе се насмеете!
22 Блажени ќе бидете, кога ќе ве намразат луѓето, и ќе ве одделат и похулат, и го исфрлат името ваше како лошо, заради Синот Човечки!
23 Зарадувајте се во оној ден и развеселете се, оти голема е наградата ваша на небесата. Зашто така постапуваа со пророците и нивните татковци!
24 Но тешко вам, богати, заштовеќе сте ја примиле својата утеха!
25 Тешко вам, преситени сега, оти ќе огладните! Тешко вам што се смеете сега, зашто ќе заридате и ќе заплачете!
26 Тешко вам, кога ќе почнат сите луѓе да зборуваат добро за вас. Зашто така им правеа на лажните пророци и нивните тетковци!
27 Но вам, што слушате, ви велам: љубете ги непријателите свои; правете им добро на оние што ве мразат;
28 благословувајте ги оние што ве навредуваат!
29 На оној, што ќе ве удри по едниот образ, заврти му го и другиот; а на оној, што сака да ти ја земе горната облека, подај му ја и кошулата.
30 Секому, кој бара, подај; а од оној, што зема од тебе нешто, не сакај да ти го врати!
31 Па, како што сакате да постапуваат луѓето со вас, така постапувајте и вие со нив!
32 И ако ги сакате оние, што вас ве љубат, каква ви е наградата? Зашто и грешниците ги милуваат оние, што ги сакаат нив!
33 И ако им правите добро на оние, што вам ви прават добро, каква ви е наградата?Оти и грешниците го прават тоа.
34 И ако им давате заем на оние, од кои се надевате дека ќе ви вратат каква ви е наградата? Оти и грешниците го прават тоа.
35 Туку вие љубете ги непријателите ваши и чинете добро, и на заем давајте, не очекувајќи ништо. Така, ќе биде голема наградата ваша и ќе бидете синови на Севишниот; зашто и Он е добар кон неблагодарните и кон лошите.
36 И така, бидете милостиви како што е милостив вашиот Отец.
37 Не судете и нема да бидете судени; и не осудувајте, за да не бидете осудени; проштавајте и ќе ви биде опростено;
38 давајте и ќе ви се даде: мерка добра, набиена, натресена и преполнета ќе ви дадат в раце; оти со каква мерка мерите, со таква и ќе ви се мери.”
39 И им кажа парабола: “Може ли слепец слепец да води? Не ќе паднат ли обајцата во јама?
40 Нема ученик поголем од својот учител; но секој, што ќе се усоврши, ќе бите како и учителот негов.
41 И зошто ја гледаш раската во окото на брата си, а гредата во своето око не ја забележуваш?
42 Или, како можеш да му кажеш на својот брат: позволи, брате, да ти ја извадам раската од окото твое, кога сам не ја гледаш гредата во своето око? Лицемере, извади ја најнапред гредата од своето око, па тогаш ќе видиш како да ја извадиш раската од окото на брата си.
43 Оти, нема дрво што дава лош плод, ниту лошо дрво, што дава добар плод.
44 Секое, пак, дрво се познава според својот плод; бидејќи не се берат смокви од трње, ниту се бере грозје од капина.
45 Добриот човек од доброто сокровиште на своето срце изнесува добро, а лошиот човек од лошото сокровиште од своето срце изнесува лошо; оти, од преполнетото срце зборува устата негова.
46 И зошто Ми велите: ‘Господи, Господи!’ а не го извршувате она што ви го кажувам?
47 Секој што иде при Мене и ги слуша зборовите Мои, и ги исполнува, ќе ви кажам на кого прилега.
48 Тој прилега на човек, кој прави куќа, па ископа и продлабочи, и постави куќа на камен; а кога настана наводение, раката напна на таа куќа и не можеш да ја помести, оти беше основана на камен.
49 А оној што слуша и не исполнува, прилега на човек, што направил куќа на земја, без темели; и кога напна на реката, веднаш ја урна, и паѓањето на таа куќа беше големо.”

7

1 И кога ги наврши зборовите Свои кон народот, што слушаше, Он влезе во Капернаум.
2 Слугата на еден стотник беше тешко болен, на умирање; а многу го сакаше.
3 Па како чу за Исуса, ги прати при Него старешините јудејски, молејќи Го да дојде и да го излекува слугата негов.
4 А тие, штом дојдоа при Исуса, Го молеа усрдно и велеа: “Достоен е да му го направиш тоа,
5 оти го сака нашиов народ, и синагогата тој ни ја направи.”
6 И тргна Исус со нив. А кога беа веќе до куќата, стотникот ги прати пријателите свои при Него, говорејќи: “Господи, не труди се, зашто не сум достоен да влезеш под мојот покрив;
7 затоа и сам себе не се најдов достоен да дојдам при Тебе; туку кажи само збор и мојот слуга ќе оздрави;
8 оти и јас сум човек подвластен, а имам и подчинети војници; па кога ќе му речам на еден од нив: ‘Оди!’ - и тој оди; на другиот: ‘Дојди!’ - и тој доаѓа; и на слугата свој: ‘Направи тоа!’ - и тој прави.”
9 Штом го чу тоа, Исус се зачуди и кога се сврте кон народот, што врвеше по Него, рече: “Ви велам, ни во Израилот не најдов толку голема вера!”
10 Испратените кога се вратија, го најдоа болниот слуга здрав.
11 И се случи по тоа да оди во градот наречен Наин; и со него одеа мнозина негови ученици и многу народ.
12 А кога се приближи до градската порта, етее, изнесуваа мртовец, единствен син на мајка си, а таа беше вдовица; и многу народ од градот одеше по неа.
13 Штом ја виде Господ, се сожали на неа, па и рече: “Не плачи!”
14 И кога се приближи, се допре до носилото; носачите застанаа, а Он рече: “Момче, тебе ти велам, стани!”
15 Мртовецот стана и седна, и почна да зборува; и Он го предаде на мајка му.
16 И страв ги опфати сите, и Го славеа Бога и велеа: “Голем пророк се јави меѓу нас.” и “Бог го посети Својот народ.”
17 И се разнесе овој глас за Него по цела Јудеја и по целата околина.
18 И му соопштија на Јована учениците негови за сето тоа.
19 Јован, пак, повика двајца свои ученици и ги испрати при Исуса, говорејќи: “Ти ли си Оној што треба да дојде, или друг да чекаме?”
20 И кога дојдоа при Него, тие Му рекоа: “Јован Крстител не прати при Исуса, велејќи: ‘Ти ли си Оној што треба да дојде, или друг да чекаме?’”
21 Во тој час Он исцели мнозина од болести, и од рани, и од зли духови, и на мнозина слепи им подари вид.
22 И им одговори Исус и рече: “Одете и кажете му на Јована што видовте и што чувте: слепи прогледуваат, хроми проодуваат; лепрозни се очистуваат, глуви прослушуваат, мртви воскреснуваат и на бедни им се проповеда Евангелието;
23 и блажен е оној, кој не ќе се соблазни поради Мене.”
24 А кога си отидоа учениците Јованови, Он почна да му зборува на народот за Јована: “Што излеговте да видите во пустињата? Трска ли, што се лулее од ветар?
25 Но, што излеговте да видите? Човек ли, облечен во меки алишта? Ете, оние, што се облекуваат убаво и живеат богато, по царски палати се.
26 Туку, што излеговте да видите? Пророк ли? Да, Јас ви велам, и повеќе од пророк.
27 Овој е, за кого што е напишано: ‘Ете, Јас го испраќам пред лицето Твое ангелот Мој, што ќе го приготви патот Твој пред Тебе.’
28 Оти ти велам: меѓу родените од жени нема ниеден поголем пророк од Јована Крстител; но најмалиот во царството Божјо е поголем од него.”
29 И сите луѓе, што слушаа, па и митниците, Му благодареа на Бога дека се беа крстиле со крштавањето Јованово;
30 а фарисеите и закониците го отфрлија советот Божји за нив, и не се крстија он него.
31 И рече Господ: “Со кого да ги споредам луѓето од овој род? И кому се слични?
32 Тие личат на деца што седат по пазаришта и викаат едно на друго, велејќи: ‘Ви свиревме и не игравте; ви пеевме жални песни и не плачевте!’
33 Зашто дојде Јован Крстител, кој ниту леб јаде, ниту вино пие, а вие велите: “Бес има.’
34 Дојде Синот Човечки, Кој јаде и пие, а вие велите: ‘Еве човек што многу јаде и пие, пријател на митниците и на грешниците!’
35 И се оправда Премудроста од сите свои чеда.”
36 Еден од фарисеите Го помоли да јаде со него; и Он, кога влезе во куќата на фарисејот, седна на трпеза.
37 И ете, една жена од градот, која беше грешница, штом чу дека Он седи на трпеза во куќата на фарисејот, седна на трпеза.
38 па, како застана при нозете Негови одзади, плачејќи, почна, почна да ги мие нозете Негови со солзи и ги триеше со косата своја; и ги целиваше и помазуваше со миро.
39 А кога го виде тоа фарисејот, што Го беше поканил, рече во себе, велејќи: “Да е Овој пророк, би знаел која е и каква е оваа жена, што се допира до Него, оти таа е грешница.”
40 Му одговори Исус и рече. “Симоне, имам нешто да ти кажам. “А тој одврати: “Учителе, кажи!”
41 Исус му рече: “Двајца му беа на еден заемодавец: едниот му должеше петстотини динарии, а другиот педесет.
42 Но, бидејќи немаа да му вратат, тој им прости на обајцата. Кажи Ми, кој од нив повеќе го милува?”
43 Симон одговори и Му рече: “Мислам оној, кому повеќе му прости.” А Он му рече: “Мислам оној, кому повеше му прости.” А Он му рече: “Право пресуди.”
44 И кога се сврте кон жената, му рече на Симона: “Ја вледаш ли оваа жена? Влегов во твојот дом, ти ни вода за нозете не Ми даде, а таа со солзи Ми ги обли нозете и со косата своја ги истри.
45 Ти не ми даде целив, а таа, откако влегов, не престана да ги целива нозете Мои.
46 Ти со миро не ја помаза главата Моја, а таа со миро ги помаза нозете Мои.
47 Затоа ти велам: нејзе и се простуваат многу гревови, оти Ме возљуби многу; а кому малку се проштава, и љубов мала има.”
48 Нејзе, пак и рече: “Ти се простуваат гревовите!”
49 А оние што седеа со Него на трпезата, почнаа да говорат во себе: “Кој е Овој што и гревови проштава?”
50 На жената, пак, и рече: “Верата твоја те спаси; оди си со мир!”

8

1 Потоа Он одеше по градовите и селата, проповедајќи и благовестувајќи го царството Божјо; а со Него беа дванаесетте,
2 и некои жени, што без излекувани од зли духови и болести: Марија, наречена Магдалена, од која беа излегле седум демони;
3 И Јоана, жената на Хуса, настојникот Иродов, и Сузана, и многу други, кои Му служеа со своите имоти.
4 А кога се собра многу народ, и кога жителите од сите градови приоѓаа кај Него, Он ја кажа оваа парабола:
5 ”Излезе сејач да сее семе; и кога сееше, едно падна покрај патот и беше згазено, и птиците небески го исколваа;
6 а друго падна на камен, па штом никна, се исуши, оти немаше влага;
7 едно, пак, падна меѓу трње; и израсна трњето, па го задуши;
8 а друго падна на добра земја, и кога изникна, донесе стократен плод.” Откако го рече ова, извика: “Кој има уши да слуша, нека чуе!”
9 А учениците Негови Го прашаа, велејќи: “Што значи таа парабола?”
10 Он рече: “Вам ви е дадено да ги знаете тајните на царството Божјо, а на другите ќе им се зборува во параболи, та гледајќи да не виѓаваат, и слушајќи да не разбираат.
11 А оваа парабола значи: семето е словото Божјо.
12 Она, што падна покрај патот, се оние, кои слушаат; но потоа доаѓа ѓаволот и им го зема словото од срцата нивни, за да не поверуваат и да не се спасат;
13 а она на камен - се оние, кои, кога ќе го чујат словото, со расост го примаат; но немаат корен и веруваат одредено време, па штом дојдат искушенија, тие се откажуваат;
14 тоа, пак, што падна меѓу трње, се оние, што го слушаат словото, но кога отидат, се подаваат на грижи, богатства и наслади од овој живот и не донесуваат плод;
15 а оние на добра земја, се тие што го слушаат словото и го пазат во добро и чисто срце, и принесуваат плос со трпение. “Штом го рече тоа, извика: “Кој има уши да слуша, нека чуе!
16 Никој, кога запали свеќа, не ја поклопува со сад, ниту ја става под одар, туку ја наместува на свеќник, за да ја гледаат светлината оние што влегуваат.
17 Оти нема тајно, што не ќе стане јавно, ниту, пак, сокриено, што не ќе се разбере и излезе на видело.
18 Па, пазете како слушате; зашто, кој има, ќе му се даде; а кој нема, ќе му се одземе и она, што мисли дека го има.”
19 Дојдоа кај Него мајка Му, и браќата Негови, и не можеа да се приближат до него поради народот.
20 И Му јавија, велејќи: “Макја Ти и браќата Твои стојат надвор и сакаат да Те видат.”
21 А он им одговори и рече: “Мојата мајка и Моите браќа се оние, што го слушаат словото Божјо и го исполнуваат.”
22 Еден ден влезе Он во кораб со учениците Свои и им рече: “Да минеме на другата страна од езерото!” и појдоа.
23 Кога, пак, пловеа, Он заспа, А над езерото се појави силен ветар, па ги плискаше водата и тие беа во опасност.
24 Пристапија и Го разбудија, говорејќи: “Наставниче, Наставниче, загинуваме!” А Он, штом се разбуди, им забрани на ветрот и на брановите; и тие се смирија и настана тишина.
25 И им рече: “Каде е верата ваша? А тие се уплашија и се чудеа, велејќи си еден на друг: “Кој е Овој шти и на ветровите и на водата им заповеда и Го слушаат?”
26 И пристигна во Гадаринскиот крај, спроти Галилеја.
27 А кога излезе Он на суво, Го сретна еден човек од градот, кој имаше бесови од многу години, и не облекуваше алишта, и не живееше дома, туку по гробовите.
28 Кога го виде Исуса, извика и падна пред Него, и гласно рече: “Што имаш со мене, Ти, Исусе, Сине на Севишниот Бог? Ти се молам, не мачиме!”
29 Зашто Исус му беше заповедал на нечистиот дух да излезе од човекот; оти долго време го мачеше, и бесеше во окови, и со вериги го врзуваа, чувајќи го; но тој ги раскинуваше оковите и бесот го тераше да оди по пусти места.
30 А Исус го праша, ве;ејќи: “Како ти е името?” Тој одговори: “Легион”, зашто многу бесови беа влегле во него.
31 И го молеа Исуса да не им наредува да одат во бездната.
32 А таму, по ридот, пасеа многу свињи, па, Го молеа да им позволи да влезат во нив. И им позволи.
33 И откако излегоа бесовите од човекот, влегоа во свињите; Исус се гргнаа свињите низ стрмнината и се издавија во езерото.
34 Свињарите, кога видоа што се случи, избегаа и раскажаа по градот и околината.
35 И излегоа да видат што станало; па како дојдоа кај Исуса, го најдоа човекот, од кого беа излегле нечистите духови, како седи пред нозете Исусови, облечен и со здрав разум; и се уплашија.
36 А оние, што беа виделе, им кажаа како се исцели бедниот човек.
37 И сиот народ од Гадаринскиот крај Го молеше да си отиде од нив; зашто се беа уплашиле многу. И Он влезе во коработ и се врати.
38 Човекот, пак, од кого беа излегле демоните , Го замоли да биде со Него; но Исус го отпушти, велејќи:
39 “Врати се од домот свој и раскажувај што ти направи Бог!” Тој си отиде и расправаше по целиот град, што му направи Исус.
40 А кога се врати Исус, народот го пресретна, оти сите го очекуваа.
41 И ете, дојде еден човек, по име Јаир, кој беше управник на синагогата. Па кога падна пред нозете Исусови, Го молеше да појде во домот негов,
42 зашто имаше една единствена ќерка на дванаесет години и таа умираше. А кога одеше Исус народот, се туркаше во Него.
43 И една жена, која страдаше дванаесет дванаесет години од крвотечение, и сиот свој имот го беше потрошила по лекари, и ниеден не можел да ја излекува,
44 пристапувајќи одзади, се допре до крајот на Неговата облека и наеднаш и престана крвотечението.
45 И рече Исус: “Кој се допре до Мене?” А кога сите се откажуваа, Му рече Петар и оние што беа со Него: “Учителе, народот Те опколил и Те притиска, а прашуваш: ‘Кој се допре до Мене?”
46 Но Исус рече: “Некој се допре до Мене, зашто сетив дека излезе сила од Мене.”
47 Жената, штом виде оти не може да се сокрие, со треперење пристапи, па како падна пред Него, Му кажа пред сиот народ зошто се допрела и дека веднаш оздравела.
48 А Он и рече: “Не бој се, ќерко, верата твоја те спаси; оди си со мир!”
49 Додека Он уште зборуваше, дојде некој од управникот од синагогата и Му рече: “Ќерката ти умре; не мачи Го учителот!”
50 Но Исус, штом го чу тоа, одговорајќи, му рече: “Не бој се! Само верувај и ќе бидеш спасена!”
51 А кога стигна во куќата, некому не му позволи да влезе, освен на Петра, Јована и Јакова, и на таткото и мајката на девојката.
52 Сите плачеа и ридаа по неа. Но он им рече: “Не плачете, таа не е умрена, туку спие.”
53 И Му се подсмеваа, знаејќи дека е умрена.
54 А Он откако ги истера сите, ја фати за рака и извика, велејќи: “Девојко, стани!”
55 И се поврати нејзиниот дух, и се дигна веднаш, и заповеда да и дадат да јаде.
56 И се зачудија родителите нејзини. А Он им заповеда, никуму да не кажуваат за тоа што стана.

9

1 Па, откако ги повика дванаесетте, им даде сила и власт над нечисти духови, и да лекуваат болести,
2 и ги прати да го проповедаат царството Божјо и да лекуваат болни.
3 И им рече: “Не земајте нешто за по пат: ни стап, ни торба, не леб, не сребро, ниту по две облеки да имате!
4 Но, во која куќа да влезете, тука останувајте, и оттаму тргнувајте на пат.
5 А, ако некои не ве примат, излегувајќи до тој град, истресете го и правот од нозете свои, ним на сведоштво.”
6 А кога излегоа, тие одеа по селата, проповедајќи го Евангелието и лекувајќи насекаде.
7 Ирод четворовласникот, кога чу што прави Он, беше во недоумение, зашто некои велеа дека Јован воскреснал од мртвите;
8 други, пак, дека се дигнал од мртвите еден од старите пророци.
9 И рече Ирод: “На Јована јас му ја отсеков главата; но кој ќе е Овој, за Кого што слушам толку?” И сакаше да го види.
10 А апостолите, кога се вратија, Му кажаа што направиле. Па, откако ги зеде, отиде насамо во пусто место до градот, што се викаше Витсаида.
11 Но народот, штом разбра - тргна по Него. И кога ги прими, им зборуваше за царството Божјо, и ги лекуваше оние што имаа потреба од лекување.
12 А денот почна да се намалува. И се приближија до него дванаесетте и Му рекоа: “Отпушти го народот да оди по околните села и колиби на ноќевање и да си најде храна; оти овде сме во пусто место.”
13 Но Он им рече: “Дајте им вие да јадат!” Тие одговорија: “Ние немаме повеќе од пет лебови и две риби, освен ако отидеме и купиме храна за сите овие луѓе.”
14 А тие беа околу пет илјади души. Но Он им рече на учениците Свои: “Кажете им да поседнат на купчиња по педесет.”
15 И направија така, и ги поредија сите.
16 А Он, кога ги зеде петте лебови и девете риби, погледна кон небото, ги благослови, ги прекрши и им ги даде на учениците, за да ги стават пред народот.
17 И јадеа, и се наситија сите; и кренаа од останатите парчиња дванаесет кошеви.
18 Еднаш, кога Исус се молеше насамо и учениците негови беа со Него, Он ги праша: “За кого Ме мисли народот?”
19 Тие одговорија и рекоа: “Едни за Јована Крстител, други за Илија, а некои, пак, дека воскреснал еден од старите пророци.”
20 Он им рече: “А вие, за кого Ме мислите?” Петар одговори и рече: “За Христа Божји.”
21 И строго им заповеда никому да не кажуваат за тоа,
22 велејќи, дека Синот Човечки треба да пострада многу, да биде отфрлен од старешините, првосвештениците и грешниците, и дека ќе биде убиен, и дека на третиот ден ќе воскресне.
23 А на сите им зборуваше: “Ако некој сака да врви по Мене, нека се одрече до себе, нека го земе крстот свој и нека оди по Мене!
24 Оти, кој сака да ја спаси душата своја, ќе ја изгуби; а кој ја загуби душата своја заради Мене, тој ќе ја спаси.
25 Зашто, каква му е ползата на човека, ако го придобие целиот свет, а себе погуби или си направи з;о?
26 Бидејќи, кој се срами од Мене и од зборовите Мои, он него ќе се засрами и Синот Човечки, кога ќе дојде во славата Своја, и на Отецот и на светите ангели.
27 Вистина ви велам, овде стојат некои, што нема да вкусат смрт, дури не го видат царството Божјо.”
28 На осум дена по овие зборови, ги зеде со Себе Петра, Јована и Јакова, и се качи на гората да се помоли.
29 И кога се молеше, видот на лицето Негово се измени, и облеката Му стана бела и светла.
30 И ете, два човека разговараа со Него; а тие без Мојсеј и Илија.
31 Па, кога се јавија во слава, тие зборуваа за Неговата смрт, со која требаше да заврши во Ерусалим.
32 А Петар и оние, што без со Него, беше ги совладал сон; но штом се разбудија, ја видоа славата Негова, и двајцата што стоеја со Него.
33 И кога се одделуваа од Него, Петар Му рече на Исуса: “Наставниче, добро ни е овде; да направиме три сеници: за Тебе една, за Мојсеја една, и за Илија една!” - не знаејќи што зборува.
34 Кога го велеше тоа, оддеднаш се јави облак и ги засени; и се уплашија, штом влегоа во облакот.
35 И се чу глас од облакот, кој велеше: “Овој е Мојот возљубен Син; Него послушајте Го!”
36 А кога се чу тој глас, Исус беше останал Сам. И тие премолчаа и николу не кажаа во тие дни за она што беа виделе.
37 А на другиот ден, кога слегнаа од гората, Го пресретна многу народ.
38 И ете, некој од народот извика: “Учителе, Ти се молам, погледни на мојот син! Тој ми е единец!
39 Го прифаќа дух и тој наеднаш вриска; го крши силно, така што пена му се појавува; и кога ќе го измачи, одвај го напушта.
40 Ги помолив учениците Твои да го истераат, но тие не можеа.”
41 Одговори Исус и рече: “О, роде неверен и развратен! До кога ќе бидам со вас и до кога ќе ве трпам? Доведи го твојот син тука!”
42 И додека тој уште приоѓаше, бесот го кутна и почна да го крши. Но Исус му заповеда на нечистиот дух, и го излекува момчето, и го предаде на татка му.
43 И Сите се чудеа на величнината Божја. И додека се чудеа сите на се, што правеше Исус, Он им рече на учениците Свои:
44 “Сложете ги во ушите свои овие зборови: Синот Човечки ќе биде предаден во раце човечки.”
45 Но тие не го разбраа овој збор, зашто беше сокриен од нив да не го разберат, а се плашеа да Го прашаат за негобото значење.
46 И им дојде мисла: кој од нив е најголем.
47 А Исус знаејќи ја мислата на нивните срца, зеде едно дете и го постави пред Себе,
48 па им рече: “Кој го прима ова дете во Мое име, Мене ме прима; а кој Ме прима Мене, Го прима Оној што ме пратил; зашто кој е меѓу вас, тој ќе биде најголем.”
49 Одговори Јован и рече: “Наставниче, видовте еден човек, кој во Твои име изгонува бесови, па му забранивме, бедејќи не оди со нас.”
50 Исус му рече: “Не забранувајте! Оти, кој не е против вас, тој е со вас.”
51 А кога се приближија деновите на Неговата смрт, Он тргна по патот за Ерусалим’
52 и испрати пред себе гласници; тие отидоа и влегоа во едно самаријанско село да приготват за Него.
53 Но не Го примија, зашто имаше изглед за патник, што оди во Ерусалим.
54 Кога го видоа тоа учениците Негови, Јаков и Јован, рекоа: “Господи сакаш ли да кажеме да падне оган од небото и да ги истреби, како што направи Илија?”
55 Но Он се сврте кон нив, ги искара и рече: “Не занете од каков дух сте вие;
56 зашто Синот Човечки дојде, не да погубува човечки души, туку да спаси.” И отидоа во друго село.
57 А кога одеа по патот, некој Му рече: “Господи, ќе врвам по Тебе каде и да одиш.”
58 Исус му рече: “Лисиците имаат легла и птиците небески - гнезда, а Синот Човечки нема каде глава да засолни.”
59 На друг, пак, му рече: “Врви по Мене!” А тој одговори: “Господи, позволи најнапред да отидам да го погребам татка ми!”
60 Но Исус му рече: “Остави ги мртвите да ги закопуваат своите мртовци, а ти врви по Мене и проповедај го царството Божјо!”
61 А друг еден рече: “Господи, ќе одам по Тебе, но позволи ми најнапред да се простам со своите домашни.”
62 Исус, пак, му рече: “Никој, што ја ставил раката своја на ралото и погледува назад, не е достоен за царството Божјо.”

10

1 Потоа Господ и други седумдесет ученици и ги испрати пред Себе по двајца во секој град и место, каде што и Сам сакаше да оди,
2 и им рече: “Жетвата е голема, а работниците се малку; затоа молете Го Господарот од жетвата да испрати работници на жетвата Своја.
3 Одете! Ете, Јас ве праќам како јаганца меѓу волци.
4 Не носете со себе ни ќесе, ни торба, ниту обувки и никого патем не поздравувајте!
5 И во која куќа влезете, прво кажете: ‘Мир на таа куќа!”
6 Па, ако биде таму синот на мирот, вашиот мир ќе остане на него; ако ли не, тој ќе се врати во вас;
7 и во таа куќа останете, јадете и пијте што ќе ви дадат; зашто работникот ја заслужува својата награда. Не преоѓајте од куќа в куќа.
8 И во кој град влезете, и ве примат, јадете што ќе ви принесат пред вас;
9 лекувајте ги болните што се во него и говорете им: ‘Се приближи до вас царството Божјо.’
10 А во кој, пак, град влезете и не ве примат, излезете по раскрсниците негови и кажете:
11 ‘И правот од вашиот град, што се прилепил на нас, ви го истресуваме; но знајте го ова, дека се приближи до вас царството Божјо.’
12 Ви велам, дека во оној ден на Содом ќе му биде полесно, отколку на тој град.
13 Тешко тебе, Хоразине! Тешко тебе, Витсаидо! Оти, ако во Тир и Сидон се беа извршиле чудесата што станаа кај вас, тие одамна, седејќи во вреќи и пепел, ќе се беа покајале.
14 Но на Тир и Сидон ќе им биде полесно на судот, отколку вам.
15 И ти, Капернауме, што си се издигнал до небото, до пеколот ќе паднеш.
16 Кој ве слуша вас, Мене Ме слуша; и кој се откажува од вас, од Мене се откажува; а кој се откажува од Мене, се откажува од Оној што Ме пратил.”
17 Се вратија, пак, седумдесетте со радост и велеа: “Господи, во Твое име и бесовите ни се покоруваат.”
18 А Он им рече: “Го видов сатаната дека падна од небото како молња!
19 Еве, ви давам власт да настапувате на змии и скорпии, и на секаква непријателска сила; и ништо нема да ва повреди;
20 но не радувајте се на тоа, дека духовите ви се покоруваат, а радувајте се, што се имињата ваши напишани на небесата.”
21 Во тој час се возрадува Исус во духот и рече: “Те прославувам, Оче, Господи на небото и на земјата, оти си го сокрил ова од мудрите и разумните, а си го открил на простите. Така е, оти таква беше волјата Твоја.”
22 Па откако се сврте кон учениците, им рече: “Се Ми е предено од Мојот Отец, и кој е Синот не знае никој, освен Отецот; и кој е Отецот, не знае никој, освен Синот, и - кому што сака Синот да му открие.”
23 И кога се обрна кон учениците, им рече тивко: “Блажени се очите, кои го гледаат ова што го гледате вие.
24 Зашто ви велам, многу пророци и цареви сакаа да видат што гледате вие, и не видоа; и да чујат, што слушате вие, и не чуја.”
25 И ете, стана еден законик и, искушувајќи Го, рече: “Учителе, што да направам за да добијам живот вечен?”
26 А Он му рече: “Што е напишано во Законот? Како читаш?”
27 Тој одговори и рече: “Возљуби Го Господа, твојот Бог, со сето свое срце, со сета своја душа, со сета своја сила и со сите свои помисли; и својот ближен како себеси!”
28 Му кажа пак: “Добро одговори; тоа прави го и ќе бидеш жив.”
29 Но тој, сакајќи да се оправда, Му рече на Исуса: “А кој е мојот ближен?”
30 Исус му одговори и рече: “Еден човек слегуваше од Ерусалим во Ерихон, и сретна разбојници, кои го соблекоа и му направија рани, и си отидоа, оставајќи го полумртов.
31 Во тоа време слегуваше по тој пат еден свештеник и, кога го виде, си замина.
32 Исто така и еден левит, кога дојде на тоа место, се приближи, погледна и си отиде.
33 Еден, пак, Самарјанин, кој патуваше, кога дојде до него, го виде и се сожали.
34 И кога се приближи, му ги преврза раните, поливајќи ги со елеј и со вино; па, откако го качи на добитокот свој, го однесе во гостилница и се погрижи за него.
35 А утредента, на кинисување, извади два динарија, му ги даде на гостилничарот и му рече: ‘Припази го; а ако потроши нешто повеќе, кога ќе се вратам, ќе ти платам.’
36 Кој, пак, од тие тројца ти се чини дека му беше ближен на оној, што падна во рацете на разбојниците?”
37 А тој одговори: “Оној што му направи милост.” Исус му рече: “Оди и ти прави така!”
38 И кога одеа, влезе Он во едно село; една жена по име Марта, Го прими во својот дом.
39 А таа имаше сестра по име Марија, која седна при нозете Исусови и го слушаше словото Негово.
40 Марта се беше, пак, зафатила со многу работи и, кога застана, рече: “Господи, зар нејќеш да знаеш дека сестра ми ме остави да служам сама? Кажи и да ми помогне.”
41 А Исус и одговори и рече: “Марто, Марто, ти се грижиш и се трудиш за многу работи.
42 Но само едно е потребно. Марија го избра добриот дел, кој нема да и се одземе.”

11

1 Еднаш беше Он на едно место и се молеше, и кога престана, еден од Неговите ученици Му рече: “Господи, научи не да се молиме, како што ги научи Јован учениците свои.”
2 А Он им рече: “Кога се молите, говорете: ‘Оче наш, Кој си на небесата, да се свети името Твое; да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата:
3 лебот наш насушен дај ни го денес;
4 и прости ни ги нашите гревови, зашто и ние самите му ги проштаваме на секој наш должник; и не не воведуј во искушение, но избави не од лукавиот!”
5 И им рече: “Ако некој од вас има пријател и отиде при него на полноќ, па му каже: ‘Пријателе, дај ми назаем три леба;
6 оти ми дојде еден пријател од пат и немам што да му принесам;
7 а оној однатре да му одговори и рече: ‘Не ме обеспокојувај; портата е веќе затворена и децата се со мене во постела; не можам да станам да ти дадам.’
8 Но ви велам, макар и да не стане да му даде затоа што му е пријател, но ќе стане заради неговото настојување и ќе му даде, колку што му треба.
9 И Јас ви велам: сакајте и ќе ви се даде; барајте и ќе најдете; чукајте и ќе ви се отвори.
10 Зашто секој што сака - добива, и кој бара - наоѓа, и на оној што чука, ќе му се отвори.
11 И кој татко од вас, ако синот негов му побара леб, ќе му даде камен? Или ако побара риба, па да му даде змија место риба?
12 Или ако побара јајце, да му даде скорпија?
13 И така, значи, ако вие, бидејќи лукави, умеете да давате добри дарови на чедата свои, колку повеќе небесниот Отец ќе им даде Дух Свети на оние, што Му бараат?”
14 Еднаш истера Он еден без, кој беше нем, и кога нечистиот дух ислезе, немиот проговори; и народот се чудеше,
15 А некои од нив рекоа: “Он го изгонува духовите преку Велзсвува, кнезот на бесовите.”
16 А други, искошувајќи Го, Му бараа знак од небото.
17 Но Он, знаејќ ги нивните помисли, им рече: “Секое царство разделено на две поковени, едно против друго, запустува; и дом - на групи, една против друга, пропаѓа;
18 и, ако сатаната се разделил сам против себе, како ќе го одржи царството негово? Оти велите дека Јас преку Велезевува ги истерувам бесовите.
19 И, ако Јас, пак, преку Велзевува ги истерувам бесовите, тогаш синовите ваши преку кого ги истеруваат? Затоа, тие ќе ви бидат судии.
20 Ако, Јас, пак, со прст Божји ги изгонувам бесовите, тоа значи дека до вас дошло царството Божо.
21 Кога силен човек се вооружи и го прпази домот свој, тогаш имотот негов е во опасност.
22 Но, ако некој посилен од него го нападне и го победи, тој ќе му го земе сето оружје, на кое се надевал, и ограбеното од него ќе го раздаде.
23 Кој не е со Мене, тој е против Мене, тој растура.
24 Кога нечист дух ќе излезе од човека, тој оди преку безводни места и бара покој; и не наоѓајќи вели: ’Ќе се вратам во домот свој, од каде што излегов.’
25 Па штом дојде, го наоѓа изметен и уреден.
26 Тогаш оди и доведува груги седум духови, полоши од себе, и кога ќе влезат, живеат таму; и последната состојба на тој човек ќе му биде полоша од првата.”
27 А кога го зборуваше тоа, една жена извика од народот и му рече: “Блажена е утробата, што Те носела, и на градите, од кои си се хранел!”
28 А Он рече: “Д, но блажени се оние што го слушаат словото Божјо, и го пазат.”
29 А на народот, што се собираше, почна да му зборува: “Лукав е овој род; бара знаци, но нема да му се даде знак, освен знакот на пророкот Јона;
30 зашто, како што Јона беше знак на Ниневијќите, така и Синот Човечки ќе биде за овој род.
31 Јужната царица ќе стане на суд со луѓето од овој град и ќе го осуди, оти таа дојде од крај земја да ја чуе мудроста на Соломона; а ете, тука е поголем од Соломона.
32 И Ниневијците ќе излезат на суд со луѓето од овој род и ќе го осудат, зашто тие се покајаа од проповедта на Јона; а ете, тука е поголем од Јона.
33 Никој, пак, не клава запалено светлило на сокриено место, ниту под поклоп, туку на свеќник, за да ја видат светлината оние што влегуваат.
34 Светило на телото е окото; ако твоето око е чисто, и целото твое тело ќе биде светло; а ако биде лукаво, и твоето тело ќе биде темно;
35 затоа гледај светлината, што е во тебе, да не биде темнина.
36 Ако, пак, целото твое тело е светло и нема ниеден темен дел, тогаш тоа ќе биде, како кога светлило те осветлува со светлина.”
37 И кога зборуваше Он, еден фарисеј Го помоли да руча кај Него. Он отиде и седна на трпеза.
38 И фарисејот се зачуди, кога виде, дека Он не ги изми рацете пред јадење.
39 Но Господ му рече: “Ете, вие фарисеите ја миете чашата и чинијата однадвор, а пак внатрешноста ви е полна со грабеж и лукавство.
40 Безумни, не е и ист Оној што ја создаде и надворешноста и внетрешноста?
41 Но, давајте милостиња според своите сили, тогаш се во вас ќе биде чисто.
42 Но тешко вам, фарисеи, оти давате десеток од нане и рута, и од секаков зелен, а преминувате преку судот и љубовта Божја; ова требаше да го правите, но и она да не го оставате.
43 Тешко вам, фарисеи! Оти сакате да сте на првите место во синагогите и да не поздравуваат по плоштадите!
46 Но Он рече: “Тешко и на вас закониците, што ги натоварувате луѓето со тешки бремиња за носење, а вие самите ни со еден прст не се допирате до тие бремиња.
47 Тешко вам, оти им ѕидате грибници на пророците, што ги убија вашите татковци;
48 Со тоа сведочите за делата на своите татковци и ги одобрувате, бедијќи тие ги убија пророците, а вие им ѕидате гробници.
49 Затоа и Божјата премудрост рече: ‘Ќе им пратам пророци и апостоли, и од нив едните ќе ги убијат, а другите ќе ги прогонат’;
50 за да се побара од овој род крвта на сите пророци, пролеана од постанокот на светот;
51 од крвта на Авела па се до крвта на Захарија, кое е убиен меѓу жртвеникот и храмот. Да, ви велам, ќе се побара од овој род.
52 Тешко вам, законици, оти го зедовте клучот на спознаниети; сами не влеговте, и на оние што сакаа да влезат, им попречивте.”
53 А кого го зборуваше тоа, книжниците и фарисеите почнаа силно да се гневат на Него и да Го прашуваат за разни работи;
54 Го напаѓаа, сакајќи да уловат нешто од Неговата уста, за да Го обвинат.

12

1 Меѓутоа, кога се насобраа илјадници народ - така што се газеа еден од друг, Он почна да им зборува најнапред на Своите ученици: “Пазете се од квасот фарисејски, што е лицемерие.
2 Нема ништо сокриено, а да не се открие, ни тајно - што не ќе се узнае;
3 па затоа, што сте рекле во темнина, ќе се чуе во видело; и то сте рекле нс уво во скривнца, ќе биде разгласено од покривите.
4 А вам, на моите пријатели, ви велам: не бојте се од оние, што го убиваат телото и потоа не можат ништо повеќе да направат;
5 но ќе ви кажам од кого да се боите, бојте се од Оној, Кој по убивањето има власт да фрли во пеколот; да, ви велам, од Него бојте се!
6 Зар не се продаваат пет врапчиња за два асарија? И ниедно од нив не е заборавено од Бога.
7 А вам, и косата на главата ви е изброена.. Па така, не бојте се: од многу врапчиња вие сте поскапи.
8 И ви велам: секој што Ме признае мене пред луѓето, и Синот Човечки ќе го презнае пред Божјите ангели;
9 а кој се одрече од мене пред луѓето, и тој тој ќе биде одречен од Божјите ангели.
10 На секој, што ќе каже збор против Синот Човечки, ќе му биде простено; но на оној, кој похули на Светиот Дух, нема да ми се прости.
11 А кога ве одведат во синагофите и пред властите и началствата, не грижете се што ќе говорите, или што ќе кажете;
12 зашто Светиот Дух ќе ве научи во истиот час, ќто треба да кажете.”
13 Некој од народот Му рече: “Учителе, кажи му на мојот брат да го раздели со мене неследството!”
14 А Он му рече: “Човеку, кој Ме постави да ви судам или да ве делам?
15 Потоа им кажа: “Гледајте и пазете се од лакомство, оти животот на човекот не зависи од изобилството на неговиот имот.”
16 И им кажа парабола и рече: “На некој богат човек нивата му родила многу;
17 и мислише во себе, велејќи: ‘Што да направам? Немам во што да ги соберам плодовите свои.’
18 Па рече - вака ќе направам: ‘ќе ги урнам амбарите свои и ќе соѕидам поголеми, и таму ќе го соберам сето свое жито и сите свои добра,
19 и ќе и речам на душата своја: душо, имаш многу добра, проготвени за многу години; јади, пиј и весели се!’
20 Но Бог му рече: ‘Безумниче, ноќеска ќе ти ја побарам душата твоја; тоа, што си го приготвил, кому ќе му остане?’
21 Така бива со оној што собира добра за себе, а не со богати во Бога.”
22 И им рече на учениците Свои : “Затоа ви велам: не грижете се за душата своја, што ќе јадете, ниту за телото свое, што ќе овлечете.
23 Зашто, душата е многу поскапа од храната, и телото - од облеклото.
24 Погледајте ги гавраните како ни сеат, ни жнеат; тие немаат скривници, ниту житници и Бог ги храни; а колку сте поскапи од птиците?
25 Па кој од вас, грижејќи се, може да му додаде еден лакот на својот раст?
26 И така, кога ни најмалото нешто не можете да го направите, зашто се грижите за друго?
27 Погледајте ги лијаните како растат: ни се трудат, ниту предат; но ви велам, дека ни Соломон, во сета своја слава, не се облече така, како еден од нив.
28 Ако, пак, тревата во полето, која денес ја има, а утре се фрла во оган, Бог така ја облекува, тогаш колку повеќе вас, маловерни!
29 Па затоа и вие, не барајте што ќе јадете или што ќе пиете; и не се загрижувајте!
30 Сето тоа го бараат и незнабожците на овј свет; а вашиот Отец знае што ви е потребно.
31 Но барајте го царството Божјо, и сето тоа ќ ви се придаде!
32 Не бој се, мало стадо! Зашто волјата на вашиот Отец е вам да го даде царството.
33 Продајте си ги имотите ваши и давајте милостиња! Згответе си кесиња, што нема са изветват, сокровиште на бебото, каде крадец не се приближува и кое молец не го јаде;
34 зашто, каде што е сокровиштето ваше. таму ќе биде и срцето ваше.
35 Нека ви биде крстот стегнат и светилата - запалени!
36 Тогаш и вие ќе личите на оние луѓе, што чекаа својот господар да се врати од свадба, за да му отворат веднаш, штом дојде и почука.
37 Блазе на оние слуги, што ќе ги затече господарот будни, кога ќе дојде! Вистина ви велам, тој ќе се опаше и ќе им рече да седнат, па ќе пристапи и ќе им служи.
38 А ако дојде и на втора стража, и на трета дојде ли, и ги затече така, блазе на тие слуги!
39 Знајте го и тоа дека, ако домачинот на куќата би знаел во кој час ќе дојде крадецот, тој не би дозволил да му ја поткопаат куќата.
40 И вие, значи, бидете готови: зашто, во кој час не мислите, ќе дојде Синот Човечки!”
41 А Петар Му рече: “Господи, за нас ли ја кажуваш оваа парабола, или за сите?”
42 Тогаш Господ рече: “Кој е тој верен и мудар слуга, кого го поставил господарот над своите слуги, за да им дава потребна храна навреме?
43 Блазе, н тој слуга, чиј господар, кога ќе дојде, го затече така да постапува!
44 Вистина ви велам, дека тој го постави него над целиот свој имот.
45 Ако, пак, тој слуга рече во срцете свое: ‘Нема скоро да дојде мојот господар!’, па почне да ги бие слугите и слугинките, да јаде и пие и да се опива,
46 господарот на тој слуга ше дојде во ден, во кој не очекува, и во час што не го знае, па ќе го одели и ќе го постави меѓу неверните.
47 А оној слуга, кој ја знае волјата на својот господар и не се приготвил и не постапил според волјата негова, ќе биде многу биен.
48 Кој, пак, не знаел и направил нешто достојно за казнување, ќе биде малку биен. Кому е многу дадено, многу и ќе се бара од него; и кому му е поверено повеќе, повеќе ќе се бара од него.
49 Јас дојдов да фрлам оган на земјата и колку би сакал да се беше веше разгорел.
50 Со крштевање треба да се крстам и колку Ми е мачно дури не се сврши тоа.
51 Мислите дека сум дошол да дадам мир на земјата? Не , ви велам, туку раздвојување;
52 оти отсега, петина во една куќа ќе бидат разделени: тројца против двајца и двајца против тројца;
53 ќе биде татко против сина си и син против татка си; мајка против ќерка си и ќерка против мајка си; свекрва против снаата своја и снаата против свекрвата своја.”
54 А на народот му рече: “Кога велите дека се крева облак од запад, тогаш велите: ‘Ќе врне дожд!’ Така и бива.
55 А кога дува јужниот ветар, велите: ‘Ќе биде горештина!’ Па така и бива.
56 Лицемери, лицето на небото и земјата умеете да го распознавате, а ова време како не го познавате?
57 Зошто сами од себе не судите што е праведно?
58 Кога одиш со својот противник пред власта, гледај уште по патот да се смириш со него, за да не предаде на судијатам, а судијата на слугата и слугата да те фрли в затвор.
59 Ти велам, оттаму нема да излезеш, дури не ја дадеш и последната лепта.”

13

1 Во тоа време дојдоа некои и Му кажаа за Галилејците, чија крв Пилат ја смешал со невните жртви.
2 Исус им одговори и рече: “Мислите дека тие Галилејци беа најгршни од сите најгрешни од сите Глилејци, та така пострадаа?
3 Не, ви велам: ако не се покаете, сите така ќе изгинете?
4 Или мислите дека оние осумдесет души, врз кои падна Силоамската кула и ги уби, беа најгрешни од сите жители на Ерусалим?
5 Не, ви велам: но ако не се покаете, сите така ќе изгинете.”
6 И ја кажа оваа парабола: “Некој човек имаше во своето лозје посадена една смоква, па дојде да бара од неа плот, и не најде.
7 Тогаш му рече на лозарот: ‘Ете, три години доаѓам и барам плод од оваа смоква, и не наоѓам; пресечи ја; зошто само да ја испостува земјата?’
8 А тој му одговори и рече: ‘Господаре остави ја уште оваа година, дури да ја окопам и и ставам ѓубре;
9 па, ако се роди, добро; ако ли не, тогаш в година ќе ја пресечеш‘.”
10 Во една од синагогите поучуваше Он во сабота.
11 И ете, дојде една жена која беше опседната со дух на немоќта осудена осумнаесет години; таа беше згрбавена и накако не можеше да се исправи;
12 штом ја виде Исус, ја повика и и рече: ‘Жено, се ослободуваш од болеста своја.”
13 И ги стави рацете Свои врз неа; и таа веднаш стана и Го славеше Бога.
14 А старешината на синагогата, негодувајќи што ја излекува Исус во сабота, одговори и му рече на народот: “Има шест дена во кои треба да се работи; тогаш доаѓајте и лекувај те се, а не со саботен ден!”
15 Но Господ му одговори и рече: “Лицемере, не го одврзува ли секој од вас својот вол, или осле, од јаслите во сабота и не го води ли да го напои?
16 А оваа ќерка Аврамова, што ја врзал сатаната еве веќе осумнаесет години, не требаше ли да се ослободи од тие врски во саботен ден?”
17 А кога го зборуваше ова, сите што беа против него се засрамија; а целиот народ се радуваше за сите славни дела, извршени од Него.
18 А он рече: “На што прилега царството Божјо и со што да го споредам?
19 Тоа е како синапово зрно, што го зема човек и го посадува во градината своја, каде што израстува и станува големо дрво; па и птиците небески си правата гнезда на неговите гранки.”
20 И пак рече: “Со што да го споредам царството Божјо?
21 Тоа прилега на квас што го зема жена и го става во три мери брашно, додека не скисне сето.”
22 И минеше низ градови и села и поучуваше, патувајќи кон Ерусалим.
23 Некој, пак, Му рече: “Господи, малку ли се оние што ќе се спасат?”
24 “Потрудете се да влезете низ тесната врата; зашто ви велам: мнозина ќе сакаата да влезат но не ќе можат.
25 Кога ќе стане домаќинот и ќе ја затвори вратата на куќата, а вие, стоејќи однадвор, ќе почнете да чукате и да викате: ‘Господи, Господи, отвори ни!’ Он ќе ви одговори и рече: ‘Не ве знам од каде сте.’
26 Тогаш ќе почнете да зборувате: ‘Ние јадевме пред тебе и пиевме; и по нашите улици Ти почуваше.”
27 А Он ќе рече: ‘Ви велам: не ве познавам од каде сте; одстапете од Мене сите што вршите неправда!’
28 Таму ќе биде крцкање со заби, кога ќе ги видите Авраама, Исака и Јакова, и сите пророци во царството Божјо, а себе - истерани надвор.
29 И ќе дојдат од исток и запад, и север и југ, и ќе седнат на трпезата во царството Божјо.
30 И ете, има последни, што ќе бидат први, а и први, што ќе бидат последни.”
31 Во тој ден простапика некои од фатисеите и Му рекоа: “Излези и оде си од овде, оти Ирод сака да Те убие!”
32 И им рече: “Одете и кажете и на таа лисица: еве, истерувам бесови, и лекувам денес и утре - и на третиот ден ќе свршам;
33 но Јас треба да врвам денес, утре и задутре, бидејќи не бива пророк да загине во Ерусалим.
34 Ерусалиме, Ерусалиме, ти ќто ги убиваш пророците и со камења ги засипуваш пратените при тебе, колкупати сакав да ги соберам чедата свои, како квачка пилиењата свои под крилја, но не сакавте.
35 И ете, домот ваш ќе ви се остави пуст. И Ја ви велам, дека нема да Ме видите се дури не дојде времето да кажете: “Благословен е Оној што иде во името Господово!”

14

1 Еднаш во саботен ден влезе кај еден од фарисејките старешини и јадеше леб; а тие пазеа на Него.
2 Одеднаш застана пред Него еден човек, болен од водена болест.
3 И кога одговори Исус, им рече на закониците и фарисеите, велејќи: “Дозволено ли е да се лекува со сабота?”
4 А тие замолкнаа. И кога се допре, го излекува и го испрати.
5 Потоа им рече: “Кој од вас, ако му падне в бунар вол или осле, нема да го извади веднаш, и тоа во саботен ден?”
6 Не можеа да му одговорат на тоа.
7 А кога забележа, како поканетите избираат први места, им кажа парабола и рече:
8 “Ако те покани некој на свадба, не седнувај на првото место, за да не влезе некој од гостите да биде со поголема чест од тебе,
9 и, да не дојде оној, што ве поканил и тебе и него, па да рече: ‘Отстапи го местото на овој!’ и тогаш, застамен ќе седнеш на последното место.
10 Но, кога ќе бидеш поканет, отиди и седни на последното место, та оној, што те поканил, штом дојде, да ти каже: ‘Пријателе, премести се погоре!’ Тогаш ќе имаш чест од гостите, што седат со тебе.
11 Зашто, секој што се издига, ќе биде понизен; а тој што се понизува, ќе биде издигнат.
12 А на оној, што го беше поканил, му рече: “Кога даваќ ручек или вечера, не кани ги пријателите свои, ни роднините свои, ниту браќата свои, ниту богатите соседи, за да не те поканат и тие некогаш да не ти вратат.
13 Но, кога даваш гозба, повикај ги сиромасите, хромите, слепите,
14 и ќе бидеш блажен, оти не можат да ти вратат, а ќе ти биде отплатено при воскресението на праведните.”
15 А кога го чу еден од оние, што седеа со Него на трпезата, Му рече: “Блажен е оној, кој ќе јаде леб во царството Божјо!”
16 А Он му одговори: “Еден човек приготви голема вечера и покани мнозина;
17 и кога беше време за вечера, го испрати слугата свој да им каже на поканетите: ‘Дојдете, оти се е готово!’
18 И почнаа сите, како договорени, да откажуваат; првиот му рече: ‘Купив нева и ќе треба да одам да ја видам; те молам, извини ме!’
19 Вториот рече: ‘Купив пет чифта волови и одам да ги пробам; те молам - извини ме!’
20 Третиот рече: ‘Се оженив и затоа не можам да дојдам.’
21 Кога се врати слугат, му го кажа тоа на својот господар. Тогаш се расрди домачинот на куќата и му рече на својот слуга: ‘Отиди бргу по раскрниците и улиците градски и доведи ги бедните,слабите, хромите и слепите!’
22 И рече слугата: ‘Господаре, направил како што ми заповеда и уште има место.’
23 И му рече господарот на слугата: ‘Излези по патиштата и оградите и убеди ги да дојдат, за да се наполни мојот дом!’
24 Зашто, ви велам: никој од поканетите нема да вкуси од вечерата Моја. Оти мнозина се поканети, но малкумина се избрани.”
25 Со Него одеше многу народ; а Он се заврти и им рече:
26 “Ако некој дојде при Мене и не го намрази татка си и мајка си, жена си и децата свои, браќата и сестрите, па дури и душата своја, тој не може да биде Мој ученик.
27 И, кој не го носи својот крст, и не оди по Мене, не може да биде Мој ученик.
28 Зашто,кој од вас, сакајќи да соѕида кула, не ќе седне најнапред да направи сметка колку ќе чини и дали има се, што е потребно за нејзиното довршување,
29 та, откако ги постави темелите и не може да воврши, да не почнат да му се смеат,
30 и да речат: ‘Овој човек почна да ѕида и не може да доврши’.
31 Или кој цар, одејќи во војна против друг цар, не ќе седне да се советува најнапред, може ли со десет илјади да издржи пред оној, што иде против него со дваесет илјади?
32 Инаку, дури е оној уште далеку, ќе испрати слуги и ќе моли за мир.
33 Така и секој од вас, кој не се откаже од се што има, не може да биде Мој ученик.
34 Солта е добро нешто, но ако таа облутави, со што ќе се осоли?
35 Ниту на земјата, ниту на ѓубрето му е потребна; па затоа ја фрлаат надвор. Кој има уши да слуша, нека чуе!”

15

1 Се приближуваа кон Него сите митници, и грешници за да Го слушаат.
2 А фарисеите и книжниците негодуваа, велејќи: “Овој прима грешници и јаде со нив.”
3 Но Исус и ја кажа оваа парабола и рече:
4 “Кој од вас, имајќи сто овци, кога загуби една од нив, не ќе ги оставу деведесет и деветте во пустињата и не тргне по загубената, додека не ја најде?
5 А откако ќе ја најде, ќе ја крене на рамо радосен;
6 и кога ќе дојде дома, ќе повика пријатели и соседи, и ќе им рече: ‘Радувајте се со мене, оти ја најдов мојата загубена овца!’
7 Ви велам, дека и на небото ќе биде поголема радост за еден грешник, кој се кае, отколку за деведесет и девет праведници, што намаат потреба за каење.
8 Или која жена, имајќи десет драхми, кога загуби една, нема да запали светило и да ја помете куќата, за да побара внимателно, дури не ја најде?
9 А штом ќе најде, ќе повика пријатели и сосетки, велејќи: ‘Радувајте се со мене, оти ја најдов загубената драхма!’
10 Таква радост, ви велам, станува и пред ангелите Божји за еден грешник, кој се кае.”
11 И рече: “Еден човек имаше два сина.
12 Помладиот од нив му рече на татка си: ‘Татко, дај му го делот што ми припаѓа од омотот!’ И таткото им го раздели имотот.
13 По неколку дена, помладиот син, кога собра се, отиде во далечна земја и таму го потроши својот дел, живеејќи блудно.
14 И откако потроши се, настана голем глад во таа земја и тој се најде во мака;
15 па отиде при еден човек во таа земја и се погоди, и тој го прати во своето поле да пасе свињи.
16 И страден беше да го наполни својот стомак со рокчиња, што ги јадеа свињите, но никој не му ги даваше.
17 А кога дојде на себеси, рече: Колку наемници при татка ми имаат леб во изобилие, а јас, пак, умирам од глад.
18 Ќе станам и ќе отидам при татка си и ќе речам: ‘Татко, згрешив против небото и пред тебе,
19 и не сум достоен да се наречам твој син; но прими ме како еден од своите наемници’.
20 Па стана и отиде при татка си. И кога беше уште далеку, го виде таткото негов и се сожали на него, па потрча, го прегрна и го целива.
21 И синот му рече: ‘Татко, згрешив против небото и пред тебе, и не сум достоен да се наречам твој син!’
22 А таткото им рече на слугите свои: ‘Изнесете најубава промена и облечете го, и дајте му прстен на раката негова и обувки на нозете;
23 па дотерајте се и заколете угоено теле; да јадеме и да се веселиме,
24 оти овој мој син мртов беше и ожеве, изгубен беше и се најде’. И почнаа да се веселат.
25 А постариот негов син беше в поле; и на враќање, кога се приближи до куќата, чу песни и извици.
26 Па, кога повика еден од слугите, го праша: ‘Што е ова?’
27 А тој му рече: ‘Брат ти си дојде и татко ти закла угоено теле, оти го виде здрав.’
28 Тој се налути и нејќеше да влезе. Тогаш излезе татко му и го молеше.
29 А тој му одговори на татка си и му рече: ‘Еве, ти служам толку години и никогаш не ја прекршив твојата заповед; и мене не си ми дал ни едно јаре, за да се повеселам со моите пријатели;
30 а кога дојде овој твој син, што го упропасти својот имот со блудници, за него ти закла угоено теле.’
31 А он му рече: ‘Синко, ти секогаш си со мене и се мое е твое;
32 но требаше да се зарадуваме и развеселиме, оти овој твој брат беше мртов и оживе, изгубен беше и се најде.’”

16

1 А на Учениците Свои им рече: “Еден човек беше богат и имаше настојник; и тој наклеветен од него дека го растура ниговиот имот.
2 И кога го повика, му рече: ‘Што е ова што слушам за тебе? Дај сметка за раководењето, зашто веќе не ќе можеш да бидеш настојник.’
3 А настојникот си рече во себе: ‘Што да правам? Господарот мој го одзема од мене раководењето на куќата; да копам, не можам, да просам - се срамам.
4 Знам што да правам, за да ме примат во своите домови, кога ќе бидам отстранет од раководењето на куќата'‘
5 И кога ги повика должниците на својот господар, секого пооделно, му рече на првиот: ‘Колку му должиш на мојот господар?’
6 Тој одговори: ‘Сто мери елеј.’ И му рече: ‘Земи си ја потврдата, сиди бргу и напиши: ,педесет!’
7 Потоа му рече на другиот: ‘А ти, колку должиш?’ Тој одговори: ‘Сто мери пченица.’ И му рече: ‘Земи си ја потврдата и напиши: ‘осумдесет!’
8 И го пофали господарот несправедливиот настојник, оти постапил досетливо; зашто синовите на овпј свет во својот род се подосетливи од синовите на светлината.
9 И ви велам: создадете си пријатели со направедно богатство, па, кога осиромашите, да ве примат во вечните живеалишта.
10 Верниот во малку и во многу е верен, а несправедливиот и во многу и во малку е неспреведлив.
11 Па така, ако во несправедното богатство ен бевте верни, кој ќе ви го довери вистинското?
12 И ако во туѓето не бевте верни, кој ќе ви го даде вашето?
13 Ниеден слуга не може да им служи на двајца господари; зашто, или едниот ќе ги замрази, а другиот ќе го засака, или на другиот ќе му угоди, а другиот ќе го презре. Не можете да служите на Бога и на Мамона.”
14 Сето тоа го слушаа фарисеите, што беа среброљубци, и Му се потсмеваа.
15 И им рече: “Вие се прикажувате пред луѓето како праведни, но Бог ги знае вашите срца; зашто, она што е за луѓето високо, пред Бога е мерзост.
16 Законот и Пророците беа до Јована; а оттогаш царството Божјо се благовестува и секој со усилие влегува во него.
17 Но полесно им на небото и на земјата да преминат, отколку една црта од Законот да пропадне.
18 Секој, што ја остава жената своја и се жени со друга, прељубодејствува, и секој, што се жени со напуштена, прави прељуба.
19 Еден човек беше богат и се облекуваше во порфир и свила, и секој ден живееше раскошно и се веселеше.
20 Имаше, исто така, и еден сиримав, по име Лазар, кој спруполив лежеше пред вратата негова;
21 и сакаше да се нахрани од трошките што паѓаа од трпезата на богатиот; и кучињата доаѓаа и ги лижеа раните негови.
22 Умре сиромавиот и ангелите го однесоа во крилото Аврамово; умре и богатиот и го погребаа.
23 И во пеколот, кога беше во маки, ги подигна очите свои и го виде оддалеку Авраама и Лазара во крилото негово.
24 и, откако извика, рече: ‘Оче Аврааме, слилуј се на мене и прати го Лазара да го накваси својот прст во вода и да ми го разлади јазикот, оти многу страдам во овој пламен!’
25 Но Авраам рече: ‘Синко, сети се, дека ти си го добил своето добро уште додека беше жив, а Лазар злото; сега, пак, тој се утешува, а ти страдаш.
26 Освен тоа, меѓу вас и нас постои голема провалија така што оние, кои би сакале да дојдат при вас, не можат; а исто така и оние оттаму - при нас.’
27 А тој рече: ‘Тогаш, те молам, оче, прати го во татковата ми куќа,
28 зашто имам петмина браќа, та да им посведочи, за да не дојдат и тие во ова место на маките!’
29 Авраам му рече: ‘Тие го имаат Мојсеја и Пророците; нив нека ги слушаат!’
30 А тој рече: ‘Не, оче Аврааме, туку, ако некој од мртвите отиде при нив, тогаш ќе се покајат.”
31 Авраам му рече: ‘Штом Мојсеја и Пророците не ги слушаа, тогаш и да воскресне некој од мртвите, тие нема да му поверуваат.’”

17

1 И им рече: “Не е можно да не дојдат соблазни, но тешко на оној, преку кого доаѓаат;
2 за него би било полесно да му обесат воденички камен на вратот и да го фрлат в море, отколку да соблазни еден од овие помали.
3 Пазете на себе. Ако згреши против тебе братот твој, скарај го, и ако се покае - прости му.
4 И седупати на ден згреши против тебе и дедумпати дојде и ти рече: ‘Се кајам’ - прости му,”
5 И му рекоа апостолите на Господа: “Засили ја во нас верата!”
6 А Господ му рече: “Кога би имале вера колку синапово зрно и и речете на оваа црница: ‘Откорни се и пресади се в море!’ и таа би ве послушала.
7 Кој од вас, кога се врати неговиот слуга од поле, орач или овчар, веднаш му рече: “Дојди бргу и седни на трпеза!’
8 Нема ли да му каже: ‘Приготви ми на вечера, препаши се и служи ми дури јадам и пијам, а потоа и ти јади и пиј!’
9 Зар ќе му благодари на тој слуга, што ја исполнил неговата заповед? Мислам, не.
10 Па така и вие, кога исполните се, што ви е заповедано, речете: ‘Ние сме слуги негодни, оти го извршивме она, што бедме должни да го извршиме.’”
11 А кога одеше во Ерусалим, Он поминуваше меѓу Самарија и Галилеја.
12 И кога влегуваше во едно село, Го сретнаа десет лепрозни и застанаа поодалеку,
13 па со силен знак повикаа; “Исусе Наставниче, смилуј се!”
14 Штом ги виде, им рече: “Одете и покажете им се на свештениците!” И тие, одејќи, се очистија.
15 А еден од нив, кога виде дека е излекуван, се поврати и Го прослави Бога гласно;
16 и падна ничкум пред нозете Негови, благодарејќи Му. А тој беше Самарјанин.
17 Исус, пак, одговори и рече: “Зар не се излекуваа десетмина? Каде се деветмината?
18 Како не се најдоа да се вратат и другите да Му заблагодарат на Бога, туку само овој туѓинец?”
19 И Му рече: “Стани, оди си! Твојата вера те спаси!”
20 Запрашан од фарисеите, кога ќе дојде царството Божјо, Он им одговори: “Царството Божјо нема да дојде забележливо,
21 ниту ќе кажат: ‘Еве, овде е’ или: ‘Ене, онде е’. Зашто царството Божјо е во вас внатре.”
22 И им рече: “Ќе дојдат дни, кога ќе сакате да видите едед од деновите на Синот Човечки, и нема да видите:
23 и ќе речат: ‘Еве, овде е’ или: ‘Ене, овде е’. - Не одете и не барајте!
24 Зашто, како што молњата, кога ќе светне од едниот крај на небото го осветлува и другиот, така ќе биде и Синот Човечки во Својот ден.
25 Но, најнапред Он треба да пострада и да биде отфрлен од овој род.
26 Како што беше во Ноевите дни, така ќе биде и во деновите на Синот Човечки:
27 јадеа, пиеја, се женеа, се до оној ден, кога Ное влезе во ковчегот, и дојде потопот, па ги погуби сите.
28 Исто така, како што беше во Лотовите дни: јадеа, пиеја, купуваа, продаваа, садеа, ѕидаа;
29 но во истиот ден, кога излезе Лот од Содом, падна од небото оган и сулгур и ги изгоре сите;
30 така ќе биде и во денот, кога ќе се јави Синот Човечки.
31 Во тој ден, кој е на покрив, а покучнината му е в куќи, нека не слегува да ја земе; и кој е в поле, исто така, да не се враќа.
32 Сеќавајте се на Лотовата жена.
33 Кој сака да ја спаси својата душа, ќе ја погуби; а кој ја погуби, ќе ја оживи.
34 Ви велам: во таа ноќ ќе бидат двајца во една постела: едниот ќе го земат, а другиот ќе го остават;
35 две жени ќе мелат заедно: едната ќе ја земат, а другата ќе ја остават;
36 двајца ќе бидат на нива: едниот ќе го земат, а другиот ќе го остават;
37 И, кога одговорија, Му рекоа: “Каде, Господи?” А Он им рече: “Каде што е телото, таму ќе се соберат и орлите.”

18

1 Им кажа порабола за тоа, оти секогаш треба да се молат и да не паѓаат со духот.
2 И рече: “Во еден град имаше судија, кој од Бога не се плашеше, ниту од луѓето се срамуваше.
3 Во истиот град живееше една вдовица и доаѓаше кај него, велејќи: ‘Заштити ме од мојот противник!’
4 Но тој за долго време нејќеше. Најпосле си рече во себе: ‘Иако од Бога не се бојам и од луѓето не се срамувам,
5 но, бидејќи оваа вдовоца не ми дава мир, ќе ја заштитам, за да не доаѓа веќе и да не ми додева.’”
6 И рече Господ: “Чујте што зборува несправедливиот судија!
7 Та Бог нема да ги заштити Своите избраници, што викаат кон Него дење и ноќе; макар и да забави?
8 Ви велам, ќе ги заштити набргу. Но Синот Човечки, кога ќе дојде, ќе најде ли вера на земјата?”
9 А на оние, што беа уверени во себе дека се праведни, и ги презираа другите, им ја кажа оваа парабола:
10 “Два човека влегоа во храм да се молат: едниот фарисеј, а другиот митник.
11 Кога застана, фарисејот вака се молеше во себе: ‘Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе: разбојници, несправедливи, прељубодејќи, или како овој митник.
12 Постам два пати во седмицата, давам десеток од се што придобивам.’
13 А митникот стоеше оддалеку; не смееше дури и очите да ги подигне кон небото, дури и очите да ги подигне кон небото, туку се удираше в гради и велеше: ‘Боже, биди милостив спрема мене грешниот!’
14 Ви велам: дека тој си отиде дома повеќе оправдан, отколку оној; зашто секој кој се воздига, ќе биде понизен, а кој се понизува ќе биде воздигнат.”
15 При Него донесуваа и младенци, за да се допре до нив; а учениците, штом ќе видеа, им забрануваа.
16 Но Исус, кога ги повика, им рече: “Оставете ги децата да доаѓаат при Мене, и не пречете им, зашто на такви е царството Божјо!
17 Вистина ви велам: кој не го прими царството Божјо како дете, нема да влезе во него.”
18 И Го праша еден управник, велејќи: “Учителе, добар, што да направам за да наследам живот вечен?”
19 А Ису Му рече: “Зошто ме наречуваш добар? Никој не е добар, освен еден Бог.
20 Ги знаеш заповедите: не прељубодејствувај, не убивај, не кради, не сведочи лажно, почитувај ги татка си и мајка си.”
21 А тој рече: “Сето тоа сум го запазил во младоста своја.”
22 Штом го чу тоа, Исус му рече: “Уште едно ти недостига: продај се што имаш и раздај го на сиромаси, и ќе имаш сокровиште на небото; потоа дојди и врви по Мене!”
23 А тој, кога го чу тоа, се нажали, оти беш многу богат.
24 Штом виде дека тој се разжалости, Исус рече: “Колку е тешко во царството Божјо да влезат оние што имаат богатство?
25 Полесно и на камила да мине низ иглени учи, отколку богат да влезе во царството Божјо.”
26 Оние, што го чуја тоа, му рекоа: “Тогаш, кој може да се спаси?”
27 А Он одговори: “Неможно за луѓето е можно за Бога.”
28 Петар, пак, речЕ: “Ете, ние оставивме се и врвиме по тебе.”
29 Он им рече: “Вистина ви велам, дека нема ниеденм што оставил куќа или родители, или браќа, или сестри, или жена, или деца, заради царството Божјо,
30 а д не добил многу повеќе, од тоа ѕште сега, во ова време, а во идниот век - живот вечен.”
31 И кога ги зеде во Себе дванаесетте, им рече: “Еве, одиме кон Ерусалим и се ќе се исполни, што напишале проровите за Синот Човечки:
32 дека ќе Го предат на незнабожците и ќе се потсмеваат со Него, ќе Го оскрбат и ќе Го плукаат,
33 ќе Го бичуваат и ќе Го убијат, и на третиот ден ќе воскрсне.”
34 Но тие ништо од ова не равбраа; овие зборови за нив беа сикриени и тие не разбраа што им кажа.
35 А кога се приближуваше Он до Ерихон, еден слепец седеше кај патот и просеше;
36 и штом чу дека покрај него врви народ, праша: “Што е тоа?”
37 Му кажаа дека минува Исус Назареецот.
38 Тогаш тој извика и рече: “Исусе, Сине Давидов, помилиј ме!”
39 Оние, што одеа напред, го искараа да молчи; но тој уште погласно викаше: “Сине Давидов, помилуј ме!”
40 Исус застана и заповеда да Му го доведат. И кога оној се приближи до Него, го праша,
41 велејќи: “Што сакаш да ти направам?” Тој рече: “Господи, да прогледам!”
42 Тогаш Исус му рече: “Прогледај! Верата твоја те спаси.”
43 И оддеднаш прогледа и тргна по Него, славејќи Го Бога, И сиот нард, кога го виде тоа, Му воздаде слава на Бога.

19

1 Потоа влезе Исус во Ерихон и минуваше низ него.
2 И ете, некој човек по има Закхеј, кој беше началник на митниците, и беше многу богат,
3 сакаше да го види Исуса, Кој е Он, но не можеше од народот, оти беше низок.
4 Затоа истрча напред и се качи на една смоква за да Го види, бидејќи покрај неа требаше да мине.
5 Исус, пак, кога дојде на тоа место, погледа угоре, го виде и му рече: “Закхеј, слези погргу, зашто денес треба да бидам во твојот дом.”
6 И тој веднаш слезе и Го прими со радост.
7 И сите, кога го видоа тоа, негодуваа и рекоа: “Отриде во куќата на грешен човек.”
8 А Захеј застана и Му рече на Господа: “Господи, еве половината од својот имот ќег го дадам на сиромаси; и ако сум зел од некого нешто несправедливо, четворно ќе го вратам.”
9 А Исус му речЕ: “Денес дојде спасението на овој дом, зашто и тој е син Авраамов.
10 Оти, Синот Човечки дојде да го побара и да го спаси изгубеното.”
11 А на оние, што го слушаа ова, им кажа и една парабола, бидејќи беше близу до Ерусалим и тие мислеа дека набргу ќе се открие царството Божјо,
12 па рече: “Еден човек од висок род заминуваше во далечна земја да прими царство за себе и да се врати;
13 и кога ги повика своите десет слуги, им даде десет мини и им рече: ‘Тргувајте со нив, дури не се вратам!”
14 Но граѓаните го мразеа и испратија по него пратеници, велејќи: ‘Нејќеме тој да царува над нас.’
15 А кога се врати, по приемот на царството, нареди да ги повикаат оние слуги, на кои им беше дал сребро, за да види, кој колку спечалил.
16 Дојде првиот и му рече: ‘Господаре, твојата мина придонесе десет мини.’
17 И му рече: ‘Добро, верни слуго; во мала работа беше верен, еве ти власт над десет градови.’
18 Дојде вториот и му рече: ‘Господаре, твојата мина придонесе пет мини.’
19 А тој и нему му рече: ‘И ти биди - над пет градови.’
20 И друг дојде, велејќи: ‘Господаре, еве ти ја твојата мина, што ја чував в крпа,
21 оти се плашев од тебе, бидејќи си жесток човек: земаш од каде што не си сеел.’
22 А господарот му рече: ‘Со твојата уста ќе ти судам, лукави слуго; ти знаеш дека сум жесток човек: земам, од каде што не сум оставил, и жнеам, каде што не сум сеел;
23 тогаш, зошто не го даде моето сребро на трговците, та кога ќе се вратам, да го добијам со интерес?’
24 Па им рече на присутните: ‘Земете ја од него мената и дајте му ја на оној, што има десет мини!’
25 И му рекоа: ‘Господаре, тој има десет мини!’
26 Ви велам, дека секому што има, ќе му се додаде; а од оној што нема, ќе му се одземе и она, што го има.
27 А оние мои непријатели, што не сакаа да царувам над нив, додедете ги тука и погубете ги пред мене!”
28 Кога го рече тоа, Он тргна понатаму, искачувајќи се он Ерусалим.
29 И кога се приближи кон Витфагија и Витанија, до гората наречена Елеонска, испрати два ученика,
30 велејќи: “Отидете во спротивното село! Штом ќе влезете во него, ќе најдете едно врзано осле, кое ниеден човек не го јавал. Одврзете го и доведете го!
31 И ако ве праша некој: ‘Зошто одврзувате?’
32 Кога отидоа испратените, најдоа како што им беше рекол.
33 И кога го одврзуваа ослето, стопаните му рекоа: “Зошто го одврзувате ослето?”
34 Тие одговорија: “Потребно Му е на Господа.”
35 И го доведоа при Исуса; па штом ги нафрлија облеките свои на ослето, Му помогнаа на Исуса да се качи.
36 И кога минуваше Он, ги постилаа своите облеки на патот.
37 А кога наближи до местото од каде што се слегува од Елеонската Гора, сето мноштво ученици почнаа радосно да Го прославуваат Бога со висок глас, за сите чудеса шо ги видоа,
38 велејќи: “Благословен е Царот, Кој доаѓа во името Господово! Мир на небото и слава на висините!”
39 А некои фарисеи од народот Му рекоа: “Учителе, забрани им на учениците Твои!”
40 Но Он им одговори и рече: “Ви велам, ако тие замолкнат, камењата ќе повикаат.”
41 А кога се приближи и го виде градот, заплака за него
42 И рече: “Да беше и ти узнал барем во овој твој ден,што служи за твојот мир? Но тоа е сега сокриено од твоите очи,
43 зашто ќе дојдат денови за тебе и непријателите твои ќе те опкружат со окопи и ќе те опколат, и ќе те притеснат од сите стани;
44 и ќе те разрушат тебе и ќе ги избиајт децата твои во тебе и нема да остават камен на камен од тебе, оти не го позна времето, кога беше посетен.”
45 И кога влезе во храмот, почна да ги пади оние, што продаваа и купуваа во него,
46 велејќи им: “Наспишано е: ‘Домот Мој е дом за молиитва, а вие го направивте разбојничка пештера’.
47 И поучуваше секој ден во храмот. А првосвештениците и книжниците, и старешините народни, гледаа да Го погубат,
48 но не можеа ништо да Му направат, зашто сиот народ беше приврзан кон Него и Го слушаше.

20

1 КОга Он, во еден од оние денови, го поучуваше народот во храмот и го проповедаше Евангелието, пристапија првосвештениците и книжниците со старешините
2 и Му рекоа, велејќи: “Кажи ни, со каква власт го вршиш тоа, или кој ти ја дал таа власт?”
3 А Он им одговори и рече: “Кажи ни, со каква власт го вршиш тоа, или кој ти ја дал таа власт?”
4 крштевањето Јованово од небото ли беше, или од луѓето?”
5 А тие, размислувајќи помеѓу себе, си велеа: “Ако кажеме, ‘Од небото’, ќе речеа: ‘Зошто не му поверувавте?’
6 Ако, пак, речеме - ‘Од луѓе’, тогаш сиот народ ќе не затрупа со камења, бидејќи е уверен дека Јован беше пророк.”
7 Па одговорија: “Не знаеме од каде е.”
8 Исус му рече: “Ни јас нема да ви кажам, со каква власт го вршам m